خب بیا پیشه من می برمت ساحل اصن به یادت غروب که رفتم گل سرخ می دم به آب

زود نیس ؟

زمانی نرسه که حقی به گردنِ اونا نباشه اما ما از شرمندگی سرمون پایین ..
فقط خداست که حقِ قضاوت داره

موندم چطور حقیقتُ تو دنیا واقعی پنهون می کنن..

مي روم شبها به ساحلها


تا بيابم خلوتِ دل را


روي موجِ خسته دريا


مي نويسم اوج غمها را...

کاش غُصّــه تمــوم می شُد کـــــاش