ممنونم مریم عزیز... مثل همیشه خیلی خیلی لطف داری دیگه...

مردها
را با سبیل هایشان میشناسند

با قطر بازوهایشان

... با کلفتی صدایشان

با جیب های خالی یا پرشان

با کفش های کهنه

یا اتومبیل آخرین مدلشان..

اما کسی مرد ها را با قلبشان نمیشناسد

قلبی که پشت غرور مردانگی شان پنهان شده

قلبی که بزرگتر از قلب کوچک شماست

قلبی که می افتد از دست ظریفی

قلبی که میشکند آرام و بی صدا

صدای شکستنش پشت صدای مردانه شان

به گوش هیچ ظریفی نمیرسد....

این منم در آینه یا تویی بربارم؟

ای ضمیر مشترک ای خود فراترم!

در من این غریبه کیست؟باورم نمیشود

خوب میشناسمت درخودم که بنگرم

این تویی خود تویی در پس نقاب من

ای مسیح مهربان زیر نام قیصرم!

ای فزونتر اززمان دور پادشاهیم

ای فراتر از زمین مرزهای کشورم!

نقطه نقطه خط به خط صفحه صفحه برگ برگ

خط ردپای توست سطر سطر دفترم

قوم وخویش من همه از قبیله ی غمند

عشق خواهر من است درد هم برادرم

سالها دویده ام از پی خودم ولی

تا به خود رسیده ام دیده ام که دیگرم

دربه در به هر طرف بی نشانو بی هدف

گم شده چو کودکی درهوای مادرم

ازهزار آینه توبه تو گذشته ام

می روم که خویش را با خودم بیاورم

با خودم چه کرده ام؟من چگونه گم شدم؟

بازمیرسم به خود از خودم که بگذرم!

دیگران اگرکه خوب یا خدا نکرده بد

خوب من چه کرده ام؟ شاعرم که شاعرم!

راستی چه کرده ام؟ شاعری که کار نیست

کارچیز دیگریست من به فکر دیگرم...