زان يار دلنوازم شكري است با شكايت
گر نكته دان عشقي بشنو تو اين حكايت

بي مزد بود و منت هر خدمتي كه كردم
يارب مباد كس را مخدوم بي عنايت

رندان تشنه لب را آبي نمي دهد كس
گويي ولي شناسان رفتند از اين ولايت

در زلف چون كمندش اي دل مپيچ كانجا
سرها بريده بيني بي جرم و بي جنايت

چشمت به غمزه ما را خون خورد و مي پسندي
جانا روا نباشد خونريز را حمايت

در اين شب سياهم گم گشت را مقصود
از گوشه اي برون آي اي كوكب هدايت

از هر طرف كه رفتم جز وحشتم نيفزود
زنهار از اين بيابان و اين راه بي نهايت

اي آفتاب خوبان مي جوشد اندرونم
يك ساعتم بگنجان در سايه ي عنايت

اين راه را نهايت صورت كجا توان بست
كش صدهزار منزل بيش است در بدايت

هرچند بردي آبم روي از درت نتابم
جور از زقيب خوشتر كز مدعي رعايت

عشقت رسد به فرياد ار خود بسان حافظ
قرآن ز بر بخواني در چارده روايت

با این تفاوت که
احتمالا الان کسی داریوشو دوس نداشت