آدم هایی که بجای فریاد،سکوتـــــــــ می کنند،
بالاخره روزی بجای صبرکردن،
در را باز می کنند و می رونـــــــــــــــــد
می روند و خودشان را گــــــــــــــــم می کنند
تا دیگر نبینند

تا دیگر دیده نشوند،
می خواهند از یاد همه بروند

از خانه بیرون می‌زنم، در زیر ِ باران
تا بفکنم، در کوچه‌ای، بی‌صبری‌ام را
بردارم از دوش این گلیم ِ ابری‌ام را.

تا چشم چشمایی کند
ابر است و باران
بارانی از آن بی‌شکیبان،
سوگواران.

از کوچه برمی‌گردم و این ابر ِ بی‌صبر
با گام من، همراه من، ره می‌سپارد
در خویش می‌گریم شگفتا:‌ «این چه جادوست
ابری که خاموشانه بر ابری ببارد»
.
.
.
شفیعی کدکنی

مرسسی

جانا بیار باده که ایام می‌رود ... تلخی غم به لذت آن جام می‌رود

فدات عزیز دلم...

من خـــــدایی دارم
که به وقتش
دامنی می پوشد به اندازه ی
...تـــــــــــمام
دلتنگی هایم
و لحظه ای دیگر
سیـــنه ای دارد
مـردانه
و امن...
همین که
خدا دوستم
دارد بس است

. . .