من خوبم
باور نمیکنی؟
من خوبم...بیشتر از همیشه می خندم...
فقط نمیدانم چرا دلم به اندازه ی دریا گرفته...

من خوبم
خیلی خوب...
باور نمیکنی؟
فقط...
فقط نمیدانم چرا دلم به اندازه ی دنیا گرفته...

من خوبم
باور نمیکنی؟
مثل کودکان به دنبال بادبادکها می دوم...فقط نمیدانم چرا وقتی به بادبادک می رسم ...خیره خیره و آرام نگاهش میکنم...به گمانم پلکهایم خستگی ناپذیر شده اند...چیزیم نیست...من خوبم...باور نمیکنی؟

بیشتر از قبل چای و قهوه می نوشم...
فقط نمیدانم چرا درحین نوشیدن،فنجان در دستانم در هوا می ماند و سرد می شود و یادم می رود که هوس قهوه داشتم...به گمانم دستانم خستگی ناپذیر شده اند...چیزیم نیست
فقط یه چیزی؛
که باید در گوشی بگویم...
نشنیده بگیر از من...
خودمانیم ها...
کاش باور نکنی...
چون دریا اگرچه محکم؛
اگرچه سرکش؛
اگرچه جسور و بی باک...؛
ولی دلش گرفته.............!!!!!!!!!

این روزها هی زمین و آسمان را به هم می دوزم که چه؟
هی مینویسم و پاک میکنم که چه؟
هی مینشینم و پا میشوم که چه؟
هی آسمان و ریسمان میبافم که چه؟
هی سوال میپرسمو بی جواب می مانم که چه؟
هی فی البداهه مینویسم که چه؟
خوب حتما خوب نیستم دیگر......
شایدم دلتنگم...
نکند عطر بوی کوی تو دوباره مست مستم کرده است...
هان؟ خودت چه فکر میکنی؟

هی