به سلامتــــ هستی جان . .

میروم اما بدان یک سنگ هم خواهد شکست

آن چنان که تارو پود قلب من ازهم گسست

میروم با زخم هایی مانده از یک سال سرد

آن همه برفی که آمدآشیانم را شکست

میروم اما نگویی بی وفا بود نماند

از هجوم سایه ها دیگر نگاهم خسته است

راستی یادت بماند از نگاه چشم تو

تاول غربت به روی احساسم نشست

طرح ویران کردنم ساده اما عجیب

روی جلد خاطراتم دست طوفان نقش بست

بغض میکنم
گلویم بد جور هوای ایست

هوای لبخند ندارم چه کنم دست دلم نیست

با تو

یا بی تو

فرقی نمیکند

چشمهایم یک ساز را بلد شده اند

وقتی که نیستی

نبودنت

وقتی که هستی

فکر رفنت

سجاده ام خیس شده اما دلم باز نا آرام است

خودم هم نمیدانم چه شده مرا

حالم نه مثل همیشه است

نه نیست

جاده های از پاهایم خسته اند از بس که رفتم و نرسیدی

از بس که گفتم و...

دلم به گلایه نمیرود که هرچه گلایه هست از دلم هست

تنها از دلم

میخوانم دلم را به اسم تو

که دلم آرام گیرد

که حتی یاد تو آرامش قلب هاست

هنوز قرآن سر نیز هاست که می تازند
تو را گم کرده ام میان جای مهر بر پیشانی و سجده های طولانی
هنوز هم مرددم میان رجیم و رحیم
دوباره مبعوث شو دارایی جهان
قر آن ناطق
شیر مرد جهان
دوباره مبعوث شو
و خیبر بکن
دوباره آغاز کن رسم مردی را دشمن ترین آدم ها از مرام علی به اندازه ی دوست ترین ها سهم دارد
دوباره گیسو بی افشان
دوباره لبخند حراج کن
دوباره اخمی کن از غصه ی یک زن یهودی
دوباره راه نشانم بده
که هنوز قرآن ها سر نیزه است و کفر میتازد و
ابلیس امان نفس هایم را میبرد و
کمرم بی امان زیر بار گناه میشکند
سبحانک یا لا الله الا انت...

مثل آرش

باران میبارد


برای دیوانگی فرصتی نمانده

به حول و قوه ی عشق هنوز دیوانه ات هستم

هنوز عاشقم

باران میبارد و من سرمست شعر های تو

سر مست ایاک نستعین خواندن تو

تمام قول هو الله من

اشهدان به نام تو

لا اله الا تو

قنداق کوچک من را دور تو چرخانده اند تا شفا بگیر

دار شفای هستی تو

باران میبارد و من

ابلیس را تسبیح کرده ام و میچرخانم

دور زدن ابلیس و خنده های تو

حالا بگو از بین این همه مخلوق چرا من

تا شرح دهم از این همه خلق چرا تو