یــا رومــی روم / یــا زنگــیِ زنــگ . . .

وگــرنــ ه چــوبش ُ میخـــوری . . .

همه ی اینا رو میدونم / خب ؟ بعدش ؟ ..

این روزها زیاد دعا می کنم.

نه که دستهایم را بالا ببرم و احیانا سجاده ای و لفظی و کتابی… نه!

این روزها تمام طول روز و تمام طول شب همانطور که راه می روم و میخورم و کار میکنم و دراز می کشم و میخندم و میخوانم یک #من دیگری توی قلبم دارد دعا می خواند.
تمام مدت ملتمسانه می خواهد. طلب می کند. به التماس و تضرع…

من اما تک تک این کلمات را میبینم که به محض بیرون آمدن از دهان من، پروانه های رنگارنگی می شوند… نارنجی و زرد و آبی و اطلسی و هزار رنگ دیگر… همه زیبا و فتّان و سبکبال…

ویژگی پروانه را که میدانید؟ بلند پرواز نیست… اوج پریدنش شاید بالای آن درختهای کاج باشد.

همین است که پروانه دعاهای من نرسیده به خدا، بالهایشان می سوزد…

یک وقتهایی آدم بی حوصله و اخموست. یک روزهائی بیخود و بی جهت پاچه می گیرد. یک شبهائی فقط دلش میخواهد گریه کند… برای اینجور وقتها آماده باشید. بلد باشید. این معرکۀ اندکی خطرناک را به دست بگیرید تا یار نازک دلتان به سلامت از آن عبور کند.

وقتی یار توی دلش از آن اندوه های ظریفِ بی دلیل دارد، قنبرک نزنید و سکوت نکنید. این راهش نیست.

یاد بگیرید بی آنکه از درد بپرسید، درمانش باشید.