تنهایی تمومه وجودمه، منو تنها بزارین

این تمومه بود و نبودمه ، منو تنها بزارین

دارم مثل یه قصه میشم، غمگینترینه قصه هاست

دردام همیشه بی صداست ، یه مرد بی ستاره

که دلخوشی نداره ،‌ راهیم راهیه جایی که پر از زمزمه باشه

اونجا خوشبختی یه دنیا ، قد سهمه همه باشه

من اگر طلسم نبودم ، واسه تو یه اسم نبودم

پای حرفات مینشستم ، دل به پیغومت میبستم

توی تنگنای نفسهام ،‌ زخم دردی ریشه داره

که تو حق حق غریبی ، منو راهت نمیزاره

تنهایی تمومه وجودمه ، منو تنها بزارین

تمام سال من بی تو پر از سوز زمستونه

صدای خنده رو هیچکس نمی شنوه از این خونه

تو رفتی و نگاه من یه دریا درد و غم داره

یکی انگار توی سینه ام گل یائس داره میکاره

بی تو قلب جهنم هم مثل خونه واسم سرده

با اون حالی که تو رفتی محال بازی برگرده

دارم یخ میزنم بی تو تا فرصت هست آخه برگرد

تو این سرمای تنهایی نمی شه حفظ ظاهر کرد

جای خالی تو داره همه دنیــا مو میگیره

بی تو آسون ترین کارا واسم سخت و نفس گیره

بی تو همصحبت شب هام همین چهار دونه دیواره

بی تو این سقف هم سقف نیست ازش دلتنگی میباره

زندگی یعنی چکیدن همچو شمع از گرمی عشق
زندگی یعنــی لطافت گم شدن در نـــرمی عشق
زنـــدگی یعنی دویدن بی امـــان در وادی عــشق
رفتــــن و آخــــر رسیــــدن بر در آبـــادی عشـــق
می توان هـــر لحظه هر جا عاشـق و دلداده بودن
پر غـــرور چون آبشــــاران بودن اما ســـاده بــودن
می شـــود اندوه شـــب را از نگاه صبــح فهمیـــد
یا به وقت ریـــزش اشــک شادی بگذشــته را دید
می توان در گریــــه ابــر با خیال غنـــچه خوش بود
زایـــش آینـــــده را در هر خــــزانی دید و آســــود