قسم به دل‌های خستة خسته دلان

قسم به قلب شکستة خسته دلان

به آه برلب نشستة خسته دلان

کـه مــن در ایـن سینــه

جـز غمی آشنا به دل هم‌زبان ندارم

از او جــــدا مــــانــــده‌ام

در ایــن رهگـذر ز یــارم نشان ندارم

ببیــــن بـــــه شـــام بـــی‌ستـــاره‌ام

نکــرده چــاره‌ام ، نگـاه چـاره‌ســازی

نـخــــوانــــده بــــا نـــوای خستـــه‌ام

نــی شکستــه‌ام ، نــوای دلنـــوازی

نــوای دلنـوازی

ز حســرتم آه بـی‌ثـمــــر

بــرلب تــا کـی یـــــــارب تــــا کــی

به خلوتم شام بی‌سحر

یـــارب تــا کـی امشـــب تــــا کــی

شنیــــده‌ای تــــــرانــــــة حــزینـــــم

بـــــه نیمــــه‌شـــب کلـام آتشینـــم

ز حســرتم آه بـی‌ثـمــــر

بــرلب تــا کـی یـــــــارب تــــا کــی

چــه‌کنـم ، چــه‌کنـم ...... چــه‌کنـم ، چــه‌کنـم

ببیـــن بـــــه شـــام بـــی‌ستـــاره‌ام

نکــرده چــاره‌ام ، نگـاه چـاره‌ســازی

نـخـــوانــــده بــــا نـــوای خستـــه‌ام

نــی شکستــه‌ام ، نــوای دلنـــوازی

نــوای دلنـوازی

روزگارم این است :

دلخوشم با غزلی

تکه نانی ، آبی

جمله ی کوتاهی

یا به شعر نابی

و اگر باز بپرسی گویم :

دلخوشم با نفسی

حبه قندی ، چائی

صحبت اهل دلی

فارغ از همهمه ی دنیایی ...