شب آرامی بود
می روم در ایوان، تا بپرسم از خود
زندگی یعنی چه؟
مادرم سینی چایی در دست
گل لبخندی چید ،هدیه اش داد به من
خواهرم تکه نانی آورد ، آمد آنجا
لب پاشویه نشست
پدرم دفتر شعری آورد، تکيه بر پشتی داد
شعر زیبایی خواند ، و مرا برد، به آرامش زیبای یقین
:با خودم می گفتم
زندگی، راز بزرگی است که در ما جاریست
زندگی فاصله آمدن و رفتن ماست
رود دنیا جاریست
زندگی ، آبتنی کردن در این رود است

وقت رفتن به همان عریانی؛ که به هنگام ورود آمده ایم
دست ما در کف این رود به دنبال چه می گردد؟
!!!هیچ
زندگی ، وزن نگاهی است که در خاطره ها می ماند
شاید این حسرت بیهوده که بر دل داری
شعله گرمی امید تو را، خواهد کشت
زندگی درک همین اکنون است
زندگی شوق رسیدن به همان
فردایی است، که نخواهد آمد
تو نه در دیروزی، و نه در فردایی
ظرف امروز، پر از بودن توست
شاید این خنده که امروز، دریغش کردی
آخرین فرصت همراهی با، امید است
زندگی یاد غریبی است که در سینه خاک
به جا می ماند

زندگی ، سبزترین آیه ، در اندیشه برگ
زندگی، خاطر دریایی یک قطره، در آرامش رود
زندگی، حس شکوفایی یک مزرعه، در باور بذر
زندگی، باور دریاست در اندیشه ماهی، در تنگ
زندگی، ترجمه روشن خاک است، در آیینه عشق
زندگی، فهم نفهمیدن هاست
زندگی، پنجره ای باز، به دنیای وجود
تا که این پنجره باز است، جهانی با ماست
آسمان، نور، خدا، عشق، سعادت با ماست

دعا ميكنم غرق باران شوي..... چو بوي خوش ياس و ريحان شوي

زندگی یعنی بریدن دل از دنیای شقایق

زندگی یعنی رسیدن به یه دریا به یه قایق

هر نفس هم نفس تو، هر قدم هم قدم تو

پا به پای آسمونم، واسه پر کشیدن تو

رو به روی شب میشینم، به ستاره از تو میگم

از پس شیشه ی ظلمت، من تلألوهاتو دیدم

ای تو آخرین مسافر از تبار سادگی ها

ای تو از نسل سپیده مرهم دل مردگی ها

عجب اومدی

من همانم همچنان...

شاید سالها

در عبور از پس لحظه های ناب

در گذر از پیچ و تاب های زمان

باری دیگر

چهره ات رؤیای شبهایم شود

باری دیگر

نام تو ورد زبان من شود

باری دیگر من دلم

عاشق و شیدایت شود

باری دیگر

من تو را خواهم تو...

راستی تو...؟!!

تو که را در خواب بینی یار من؟

کرده ای در این سالها یاد من؟

من به عشقت سر به بالین مینهم

تو به یاد که به رؤیا میروی؟

در دلت غوغای یاد که بپاست؟

من همانم همچنان

عشقت بجاست

در دلم نوری تلألو میکند

عشق تو آشوبی بر پا میکند

قلب من راضی به این تقدیر بود

گله نیست

خوشبختیت امید بود

هر کجا هستی بیاد هرکه

باش...

من همانم همچنان

عشقت بجاست..