«اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم»
دلم میخواست روزی روی بادبادکم بنویسم: «مهدی جان دوستتان دارم بیشتر از هرکس» آنوقت نخ بادبادکم را دور قرص خورشید گره بزنم تا هر کجا که خورشید میرود،بادبادکم را با خود ببرد.تا همه ی مردم دنیا بدانند من چقدر شما را دوست دارم.دلم میخواست شبی ماه را از آسمان به اتاقم بیاورم و چیزی را روی آن بنویسم،آنوقت دوباره آنرا به جای خود باز گردانم،تا وقتی ماهی ها،قصه ی گمشدن و پیدا شدن چراغ آسمانها را برای صدفها میگویند،به آنها خبر دهند،ماه در حالی پیدا شد که روی آن نوشته بود: «مهدی جان دوستتان دارم بیشتر از هر کس»
یا صاحب الزمان ادرکنی

مهدی (عج) طاووس اهل بهشت

اي عشق مُجسم،که به جای نم شبنم،بچکد خون جگر دم به دم از عمق نگاهت،نکند باز شده ماه محرم

آقا جانم
شود آیا که مرا نیز به همراه خودت زیر رکابت ببری تا بشوم کرب و بلایی،
به خدا در هوس دیدن شش گوشه دلم تاب ندارد،
نگهم خواب ندارد،
قلمم گوشه دفتر غزل ناب ندارد،
شب من روزنه مهتاب ندارد،
همه گویند به انگشت اشاره مگر این عاشق بیچارهء دلدادهء دلسوخته ارباب ندارد...
تو کجایی؟
شده ام باز هوایی،شده ام باز هوایی...

ارباب همه سینه زنان کشتی آرام نجات است
يا عطشان