آنقدر که اضافه اش از چشمانم میچکد ...

جمعه ها طبع من احساس تغزل دارد

جمعه ها طبع من احساس تغزل دارد

ناخودآگاه به سمت تو تمایل دارد

بی توچندیست که در کار زمین حیراتم

مانده ام بی تو چرا باغچه ام گل دارد

شاید این باغچه ده قرن با استقبالت

فرش گسترده و در دست گلایل دارد

تا به کی یکسره یکریز نباشی شب و روز

می خرم از پسرک هر چه تفأل دارد

یازده پله زمین رفت به سمت ملکوت

یک قدم مانده زمین شوق تکامل دارد

هیچ سنگی نشود سنگ صبورت،تنها

تکیه بر کعبه بزن،کعبه تحمل دارد...

سید حمید رضا برقعی

منِ خامِ خالی، از ادّعای طلب پُر بودم، دفترم را باز می‌کردم و می‌نوشتم :

رو سینه را چون سینه‌ها هفت‌آب شو از کینه‌ها، آن‌گه شرابِ عشق را پیمانه شو، پیمانه شو

جدی نمی‌گرفتم انگار. . . هفت‌آب که هیچ، یک‌آب هم قلبم را نمی‌شستم. دوباره که می‌آمدم و -مّدعی- می‌نشستم پای مشق عاشقی، همان آش بود و همان کاسه و من هنوز اندر خم همان کوچه. همان جدی‌نگرفتن‌ها، همان بی‎خیالی‌ها...
این اواخر بی‌پرده می‌نویسم :

باید که جمله جان شوی تا لایقِ جانان شوی...

کلاسِ مشق، بالا رفته ست و دستِ من به قلم نمی‎رود ؛ دانسته ام مشق اوّل را غلط رفته‌ام ، این قلب دیگر به هفت‌آب هم پیمانه نمی‎شود. چه فایده اگر روزی هزار بار مشق کنم:

گر سوی مستان می‌روی، مستانه شو، مستانه شو

خواستم بگویم؛ همان شاگردِ چموشِ سربه‌هوا بازآمده، این‌بار امّا نه دفتری برایش مانده و نه مشقی، نه طلبی و نه ادّعایی.
آمده‌ حیلت رها کند. نشانش می‌دهید؟!