معلم عزیز من گفته یه انشاء بنویس

از گلای روی زمین تا دل ابرا بنویس

چی بنویسم طوقی جون حرفی نمونده واسمون

انشاء که نیست درد دله حرفای ساده مشکله

به نام اون خدایی که واسه همه دنیا نفسه

کاشکی که فردا نرسه

شبای هیچ بنده خدا نباشه مثل شب ما

به آسمون نگاه کنه تا صبح خدا خدا کنه

که کاشکی شب سحر نشه هیچ کسی در به در نشه

صاحب خونمون فردا نیاد اثاث و تو کوچه ی خیس نریزه با داد و بیداد

اگر که نصف شب بابام بساطشو جمع بکنه

یه ذره از عربده هاش سر هممون کم بکنه

سیلی تو گوشم نزنه وقتی که دلخوشیش کمه

مادر بزرگ اگر بازم زیاد برام دعا کنه

شاید اگر بیشتر از این خدا خدا خدا کنه

اگر که خواهر کوچیکم راه بره بازم بی عصا

طوقی خوب و با وفا شاه همه پرنده ها

قسم به عزت خدا میبرمت امام رضا

معلمم نگاه میکرد به کاشی روی زمین

با بغض سردی تو صداش گفت برو بچه جون بشین

نمره ی بیست ارزونیت فقط تو انشاء تو نخون

خرداد
من خود کشی

اگر امان بدهد سرنوشت بختکی ام ...