ممنون پیمان جان

ابرویش را برداشت ؛ فراموش کرد موچین رادر جیبش جا گذاشته ؛

موهایش را بلند کرده بود ؛ با کِشِ سر موهایش را بست ؛

ناخن گیر را در سطل آشغال انداخت ؛ چشمش به لاک بی رنگ کنار آینه بود ...

صدایش این روزها مثل صدای خانم همسایه ، با ادا و تکیه کلام های خاص شده ؛

شُل شُل را می رود ...

خوب میدانم که از من دلگیر شده ولی این عین حقیقت است...

باور نمی کند؛ می گویم آینه هست ؛ خودت ببین.

اما

بابای من ...

بابای من داس دارد ؛ علف های هرز را بر می دارد .

اسب دارد ؛ اسب اش بار دارد .

دستش زخم دارد .

از صبح تا شب زیر افتاب هست ؛ عینک هم ندارد گرچه ضد آفتاب هم نیست!

به جای ژل ، بیل می زند.

تیپ هم نزند ، خدا از او راضی باشد ما را نمی زند .

شب که به خانه می آید عرق کرده است و بوی عطر نمی دهد .

مادرم عطر کار او را دوست دارد .

برگرفته از نوشته های فریبا مرتضایی