امی پیله بابایه

دیده اید گاهی آدمها تا ته ِ داستان را از حفظند،

از تلخی اش خبر دارند،

دردش را چشیده اند، مرارتش را میدانند…

اما باز هم می زنند به دل قصه، ذوب می شوند در آن و تا آخرش را بازی می کنند…

جاده نیست که صاف بگیری و بروی و برسی.

هر آدمی در عمرش یک لحظه هایی دارد که زندگیش زیر و رو می شود.
مسیر زندگیش عوض میشود. نگاهش عوض می شود. خودش عوض می شود. یک لحظه هایی مثل از دست دادن. یک لحظه هایی مثل رفتن، ماندن، بریدن. ترسیدن. بخشیدن. زمین خوردن. یک لحظه هایی مثل دوباره ایستادن ، مثل گذشتن…

از بالا که نگاه کنی هر کدام از این لحظه ها میشوند یک نقطه. یک نقطه سیاه پررنگ. بعد این نقطه ها با خط به هم وصل می شوند. خط هایی شبیه همه آن روزهایی که ساده و بی هیچ پیچشی زندگی کرده ایم.

مسیر زندگی آدم همین نقطه هاست. همین خط هاست.

وای به آدمی که زندگیش یک خط صاف است و دو نقطه… اول و آخر…