راستی...

خواهر من!

يادت مي‌آيد وقتي بچه بودي و پسر همسايه آش نذري مي‌آورد هزار تا رنگ عوض مي كردي تا سلام كني و كاسه را از دستش بگيري؟
يادت مي آيد تلفن را هميشه مامان جواب مي داد و تو خجالت مي كشيدي با مرد غريبه سلام و احوال پرسي كني؟
يادت مي آيد توي مهماني بلند بلند نمي خنديدي مبادا پسرخاله‌ي نامحرم ات صداي خنده ات را بشنود؟
يادت مي آيد چطور از خيره شدن نامحرم به صورتت رنگ به رنگ مي شدي و سريع چهره ات را از جلو چشم هاي هيزش دور مي كردي؟
يادت مي آيد مي گشتي و يك عكاسي براي عكس سه در چهار روي پرونده مدرسه ات پيدا مي كردي كه از محل زندگي ات دور باشد، مبادا چشم توي چشم شويد يك بار ديگر؟
يادت مي آيد كيف پولت كه گمشده بود چقدر اشك ريختي؟ وقتي مادر گفت فداي سرت گفتي عكسم توي كيف بود، بدبخت شدم! تازه عكس‌ت با حجاب بود و حتا نمي خنديد!
يادت مي آيد اولين خاستگار كه آمد وقتي رفتيد توي اتاق كه با هم حرف بزنيد به لكنت زبان افتادي چون تا به حال با يك پسر نامحرم از اين فاصله و بدون حضور هيچ فرد سومي صحبت نكرده بودي؟
يادت مي آيد؟!
پس چرا عكست را گذاشتي روي آواتارت تا هزار تا چشم غريب و آشنا بهش خيره شوند؟
پس چرا سر هر موضوع غير ضروري حتا افطاري امروزت و حال خرابت و حال خوشت و دختر خواهرت كه تازه به دنيا آمده و گلزار شهدايي كه رفته بودي و استاد راهنمايت و الخ با هر محرم و نامحرمي گل مي گويي و گل مي شنوي بدون اينكه حتا ذره اي خجالت بكشي؟
پس چرا وقتي پسر همسايه آش نذري مي‌آورد بهش لبخند مي زني و مي گويي چقدر دلم آش كشيده بود!؟!!!!