از كبود آسمان‌ها روشني
مي‌گريزد جانب آفاق دور

در افق، بر لاله ی سرخ شفق
مي‌چكد از ابرها باران نور

مي‌گشايد دود شب آغوش خويش
زندگي را تنگ مي‌گيرد به بر

باد وحشي مي‌دود در كوچه‌ها
تيرگي سر مي‌كشد از بام و در

شهر مي‌خوابد به لالاي سكوت
اختران نجواكنان بر بام شب

نرم‌نرمک باده ی مهتاب را
ماه مي‌ريزد دورن جام شب

نيمه شب ابري به پهناي سپهر
مي‌رسد از راه و مي‌تازد به ماه

جغد مي‌خندد به روي كاج پير
شاعري مي‌ماند و شامي سياه

در دل تاريك اين شب‌هاي سرد
اي اميد نااميدي‌هاي من

برق چشمان تو همچون آفتاب
مي‌درخشد بر رخ فرداي من

چه تدبیر ای مسلمانان که من خود را نمی دانم
نه ترسا نه یهودم من، نه گبرم نه مسلمانم

نه شرقیم نه غربیم نه بریّم نه بحرّیم
نه از کان طبیعیّم نه از افلاک گردانم

نه از خاکم نه از آبم نه از بادم نه از آتش
نه از عرشم نه از فرشم نه از کونم نه از کانم

نه از هندم نه از چینم نه از بلغار و سقسینم
نه از ملک عراقینم نه از خاک خراسانم

نه از دنیا نه از عقبی نه از جنت نه ازدوزخ
نه از آدم نه از حوّا نه از فردوس و رضوانم

مکانم لا مکان باشد نشانم بی نشان باشد
نه تن باشد نه جان باشد که من از جان جانانم

دوئی از خود بدر کردم، یکی دیدم دو عالم را
یکی جویم یکی دانم یکی بینم یکی خوانم

هوالاول هوالاخر هوالظاهر هوالباطن
بجز یا هو و یامن هو کسی دیگر نمی دانم

ز جام عشق سر مستم دو عالم رفته از دستم
بجز رندی و قلّاشی نباشد هیچ سامانم

اگر در عمر خود روزی دمی بی تو بر آوردم
از آن وقت و از آن ساعت ز عمر خود پشیمانم

اگر دستم رسد روزی دمی با تو درین خلوت
دو عالم زیر پای آرم همی دستی بر افشانم

الا ای شمس تبریزی چنین مستم درین عالم
که جز مستی و قلّاشی نباشد هیچ دستانم

وای به اون روزی که همچین ایده آلی روانه بازار شود

بر آسمان رسد ز فراق تو هر شبی
فریاد و ناله‌های دل زار زار ما

دردا و حسرتا که بجز بار غم نماند
با ما به یادگاری از آن روزگار ما

بودیم بر کنار ز تیمار روزگار
تا داشت روزگار ترا در کنار ما

آن شد که غمگسار غم ما تو بوده‌ای
امروز نیست جز غم تو غمگسار ما

آری به اختیار دل انوری نبود
دست قضا ببست در اختیار ما

وقتی هم فصل درو بگذره . . . دیگه گذشته

آخه جدا بعضیا دوستای آدم از دستش میگیرن یهو