نه بابا فتوشاپ نیس که ... معلومه ...

هرچند

در مسجد چشمانت
ديريست دلم مرده
برخيز به مهماني
با خنده ی سر خورده
*
ديريست كه من بي تو
يك مرده بيجانم
در خلوت و تنهايي
بي تاب و پريشانم
*
ديريست كه پروانه
لبخند نزد بر ياس
گنجشك نمي خواند
بر شكوفه گيلاس
*
ديريست كه در سينه
يك ستاره مي سوزد
ديدگان غمگين را
بر چشم تو مي دوزد
*
ديريست كه در كوچه
جا پاي تو پيدا نيست
پاييز و بهارش را
امید به فردا نيست
*
من در خم اين كوچه
يك بنفشه مي كارم
بگذار كه اين گل را
در دست تو بگذارم
*
بگذار شبم با تو
با نور بياميزد
بگذار كه دست من
بر گردنت آويزد
*
اي رفته سفر بر گرد!
اين خواهشِ بيجا نيست

هر چند كه مي دانم
فرداي تو با ما نيست !
...

ترا من چشم در راهم شباهنکام

که میگیرند در شاخ «تلاجن*» سایه ها رنگ سیاهی

وزان دلخستگانت راست اندوهی فراهم؛

ترا من چشم در راهم.


شباهنگام، در آندم که بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند؛

در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام،

گرم یاد آوری یا نه، من از یادت نمی کاهم؛

ترا من چشم در راهم.

((نیما یوشیج))

*درختی است جنگلی

فقیهی پدر را گفت هیچ ازین سخنان رنگین دلاویز متکلمان در من اثر نمی‌کند
به حکم آن که نمی‌بینم مر ایشان را فعلی موافق گفتار

ترک دنیا به مردم آموزند
خویشتن سیم و غلّه اندوزند

عالمی را که گفت باشد و بس
هر چه گوید نگیرد اندر کس

عالم آن کس بود که بد نکند
نه بگوید به خلق و خود نکند


اَتَأمُرونَ الناسَ بِالبِرِّ وَ تَنْسَونَ اَنفُسَکُم


عالم که کامرانی و تن پروری کند
او خویشتن گمست که را رهبری کند

پدر گفت ای پسر به مجرد خیال باطل نشاید روی از تربیت ناصحانبگردانیدن و علما را به ضلالت منسوب کردن
و در طلب عالم معصوم از فواید علم محروم ماندن

همچو نابینایی که شبی در وحل افتاده بود و می‌گفت آخر یکی از مسلمانان چراغی فرا راه من دارید
زنی فارجه بشنید و گفت تو که چراغ نبینی به چراغ چه بینی.

همچنین مجلس وعظ چو کلبه بزّازست آنجا تا نقدی ندهی بضاعتی نستانی
و اینجا تا ارادتی نیاری سعادتی نبری

گفت عالم به گوش جان بشنو
ور نماند بگفتنش کردار

باطلست آن چه مدّعی گوید
خفته را خفته کی کند بیدار

مرد باید که گیرد اندر گوش
ور نوشته است پند بر دیوار

صاحبدلی به مدرسه آمد ز خانقاه
بشکست عهد صحبت اهل طریق را

گفتم میان عالم و عابد چه فرق بود
تا اختیار کردی از آن این فریق را

گفت آن گلیم خویش بدر می‌برد ز موج
وین جهد می‌کند که بگیرد غریق را

))))

تازه خیلی هم سرعتش کم شده : ((

هزار جهد بکردم که سر عشق بپوشم
نبود بر سر آتش میسرم که نجوشم

به هوش بودم از اول که دل به کس نسپارم
شمایل تو بدیدم نه صبر ماند و نه هوشم

حکایتی ز دهانت به گوش جان من آمد
دگر نصیحت مردم حکایت ست به گوشم

مگر تو روی بپوشی و فتنه باز نشانی
که من قرار ندارم که دیده از تو بپوشم

من رمیده دل آن به که در سماع نیایم
که گر به پای درآیم به در برند به دوشم

بیا به صلح من امروز در کنار من امشب
که دیده خواب نکردست از انتظار تو دوشم

مرا به هیچ بدادی و من هنوز بر آنم
که از وجود تو مویی به عالمی نفروشم

به زخم خورده حکایت کنم ز دست جراحت
که تندرست ملامت کند چو من بخروشم

مرا مگوی که «سعدی» طریق عشق رها کن
سخن چه فایده گفتن چو پند می‌ننیوشم

به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل
و گر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم

سعدی