ایستاده، گل به بر، گوهر به دامانم چو شمع
تا فشانم هر دو را در پای جانانم چو شمع.

گه کشم دامان ساقی، گاه می، گه ناز یار،
تا سحر، یکرنگ، در محفل نمی مانم چو شمع.

می تراود از سرانگشتم، زلال آفتاب،
گرچه با شب، الفتی دارد دل و جانم چو شمع.

شاخه‌ی من گر چه با خورشید بازی می کند،
رو به سوی ریشه‌های خویش رویانم چو شمع.

گوش خاموشی نیوشی ، وام از پروانه گیر،
تا به رقص آرد تو را، دستان پنهانم چو شمع.

نیستم زندانی نقش و نگار خویشتن،
چتر زرین دارم اما غرق بارانم چو شمع.

mrcccccc

khob age injoorie 8:29 rah bioft

گفت روزي به من خداي بزرگ
نشدي از جهان من خشنود!

اين همه لطف و نعمتي كه مراست
چهره‌ات را به خنده‌اي نگشود!

اين هوا، اين شكوفه، اين خورشيد
عشق، اين گوهر جهان وجود

اين بشر، اين ستاره، اين آهو
اين شب و ماه و آسمان كبود!

اين همه ديدي و نياوردي
همچو شيطان، سري به سجده فرود!

در همه عمر جز ملامت من
گوش من از تو صحبتي نشنود!

وين زمان هم در آستانه ی مرگ
بي‌شكايت نمي‌كني بدرود!

گفتم: آري درست فرمودي
كه درست است هر چه حق فرمود

خوش سرايي‌ست اين جهان، ليكن
جان آزادگان در آن فرسود

جاي اين‌ها كه بر شمردي، كاش
در جهان ذره‌اي «عدالت» بود