مسی به رنگ شفق بودم
زمان ، سیه شدنم آموخت
در امید زدم یک عمر
نه در گشاد و نه پاسخ داد
در دگر زدنم آموخت
چراغ سرخ
شقایق را
رفیق راه سفر کردم
به پیشواز سحر رفتم
سحر ، نیامدنم آموخت
کنون ، هوای سفر در سر
نشسته حلقه صفت بر در
به هیج سوی نمی رانم
حدیث خویش نمی دانم
خوشم به عقربه ی ساعت
که چیره می گذرد بر من
درون آینه ها پیری است
که خیره می نگرد در من
که
خیره می نگرد در من ... !

نادر نادپور

خداحافظ دوست عزیز...

بسلامت ... بای ...

من دیگه نیستم پیش اون ، غریب ترین آسمون

نزار برنجه ای خدا ، مواظب عشقم بمون



نزار که هر غریبه ای ، سر روی شونش بزاره

ساده بگه دوسش دارم ، وقتی که دوسش نداره



اون دل کوچیکش خدا ، خیلی شکستو رنج کشید

خودش میگفت خوبم ولی ، هیچ کسی اشکاشو ندید



بمیرم واسه اون صداش ، که بغضشو رها نکرد

وقتی میرفت چیزی نگفت ، حتی منو نگا نکرد



دیوونه بازی هاش منو ، دیوونه کرده بود خدا

بهم میگفت تو خوبیو ،منم شدم یه بی وفا



چقدری داد زدم بهش ، چقدری دیر شناختمش

کاشکی میموند کنار من ، تا قلبشو میساختمش



نگا به اون حرفاش نکن ، میدونی خیلی ساده بود

یه روز میگفت دوستت دارم ، چشاش به سمت جاده بود



وقتی دلش گرفت میاد ، میگه خدا دوسم داری

خدا فقط یادت نره ، عشقمو تنها نزاری

اسماعیل مخلص شوماییم

ای جانم

ای جانممممممممم