بیا که بی جان مرا بی تو نیست برگ حیات

بیا که چشم مرا بی تو نیست بینایی

ز بس که بر سر کوی تو ناله ها کردم

بسوخت بر من مسکین دل تماشایی

ز چهره پرده بر انداز تا سراندازی

روان فشاند به روی تو ز شیدایی

گفته بودی که بیایم چو به جان آیی تو

من به جان آمدم اینک تو چرا می نآیی؟

بس که سودای سر زلف تو پختم به خیال

عاقبت چون سر زلف تو شدم سودایی

همه عالم به تو می بینم و این نیست عجب

به که بینم؟؟ که تویی چشم مرا بینایی

پیش از این گر دگری در دل من می گنجید

جز تو را نیست کنون در دل من گنجایی

جز تو اندر نظرم هیچ کسی می نآید

وین عجب تر که تو خود روی به کس ننمایی!!

گفتی از لب بدهم کام عراقی روزی

وقت آنست که آن وعده وفا فرمایی