در دشتی سبز و گسترده و دور از دسترس مردمان، گله ای از اسبان به خوشی و خرمی روزگار میگذراندند. سالی از سالها زمین خوشید و گیاه و سبزه ای نرست. اسبان گرسنه و تشنه هر گوشه چیزی برای خوردن و نوشیدن می جستند اما هیچ نمی یافتند.
ابر سیاه غلیظی آسمان را تیره کرده بود ولی هیچ نمی بارید. اسبها گرسنه و لب تشنه می اندیشیدند که چه کنند. اسبی گفت : به شهر برویم که آنجا آب و خوراک فراوان باشد. همه اندیشناک و خاموش شدند. پس از سکوتی طولانی و غمبار اسب دیگری گفت :
در شهر آب و غذا به رایگان ندهند و بهایش جز آزادی نباشد. اسبها عاشق آزادی بودند. به ناگاه اسبها با شیهه و فریادی بلند سم به زمین کوفتند و گفتند : ما موطن خود ترک نکنیم و از پی آب و علف تن به اسارت ندهیم.
زمین بلرزید و ابر سیاه بی باران غریو اسبان شنید و در غم و عشق آنان چهل روز و چهل شب سخت بارید. زمین مرده، زنده شد و گیاه و سبزه رویاند و اسبان دگر بار در سرزمین خود شاد و خرم و آزاد بودند.

ابوالحسن شهید بن حسین جهودانکی بلخی، معروف به شهید بلخی، از سرایندگان عالیمقدار و شاعران نامی اواخر سده سوم و اوایل سده چهارم بوده است.

امروزه از اشعار وی بیش از صد بیت باقی نمانده است.

تا با غم عشق تو مرا کار افتاد
بی چاره دلم در غم بسيار افتاد
بسيار فتاده بود اندر غم عشق
امانه چنين زار که اين بار افتاد
سودای تو را بهانه ای بس باشد
مدهوش تو را ترانه ای بس باشد
در کشتن ما چه ميزنی تير جفا
ما را سر تازيانه ای بس باشد

ما را سر تازيانه ای بس باشد ... !

سلام برشما ::: -( راین عزیز )-

من خوبم مرسی..یه بار شد من حاله تو رو بپرسم بگی خوبم!!!!

شبت خوش

بای بای

ممنون از اینکه مارو همراهی کردین...یه دنیا تشکر...شبتون سبز..

چیراااااااااااااااااا؟

ها چیه!..انگار اینجا هیشکی اعصاب نداره همه جیغ جیغ میکنن..بعدم من و سکوت محاله محاله!..فقط یه نصیحت به گوش بگیرید ..بمیرید اما با موبایل کانکت نشید..از مرگ بدتره به جون خودم..ایشش

agreed