از من دلگیر نباش.
صدای آبشار و غروب‌های قرمز تفاوتی ندارد.
من آن زورق طوفان دیده‌ای که تو می‌خواهی نیستم،
من نمی‌توانم پروانه‌ی خشک شده‌ای روی دیوار راهروی خانه‌ی شکلاتی‌ات باشم.
من نمی‌خواهم برای دیدن تو سنگریزه به پنجره‌ات بزنم.
تو چرا باور نمی‌کنی هم‌قدمی با تو در بین طاق‌های نیلوفر ِ خیس برای من خوش‌شانسی نمی‌آورد؟
حتی اگر وزق‌ها زیبایی پروانه‌ها را ستایش کنند.
مرا از آیین خواب‌های شیشه‌ای، مطرود کن.
گرچه سخت است اما ...
به فریاد کلاغ‌های باغ همسایه‌ام
در عصرهای برفی و تاریک،
مؤمنم.

از من دلگیر نباش ... !

راحت بخواب،
قول می‌دهم فرداشب ماشین‌های این شهر بی‌صدا از کنار خانه‌مان رد شوند.
راز ابروهایت را قبلا گفته‌ام؟
ابروهای تو در خواب مثل کوه‌های ایستاده در افق مغرور‌اند،
بخواب، انتظار زوزه از این گرگ بجا نیست.
اگر چشم‌هایت را ببندی قول می‌دهم این جمعه ابرها خون گریه نکنند.[1]
من هم دوست دارم صبح با شبنم‌های درخت انگور صورتم را آب بزنم،
اما خوب...
شبنم‌ها دوست ندارند.
به درک،
خودم هرشب روی صورتم شبنم دارم.
خواب رفتی؟

-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_

1* جمعه خونین - فرهاد مهرداد

lمسعود ملایی

سلام