شب خوش

خیلی هم راحت خوابیده ام،
اصلاً هم این کاناپه اذیتم نمی کند،
دیگر مهم نیست که عادت دارم کنارش بخوابم،
این عادت را باید ترک کنم، موجب هیچ مرضی هم نمی شود.
تازه جایی خوانده ام که تکرار یک کار در بیست و یک روز تبدیل به یک عادت میشود و روز بیست و دوم دیگر به فکرت هم خطور نمی کند،
کی گفته است من بیست و یک روز هم تحمل ندارم؟
اصلا برایم مهم نیست که چراغ اتاق خواب هنوز روشن است،
اصلا برایم مهم نیست که ساعت از دو نیمه شب گذشته،
اصلا مهم نیست که تا این موقع چه کار می کند.
اصلا من چرا باید چراغ اتاق خواب را نگاه کنم که او به فکرم بیاید،
اصلا به فکرم بیاید مگر چه اتفاقی می افتد؟
من به خیلی ها فکر می کنم،
این اصلا دلیل نمی شه که من هنوز ... !

دکتر کنارم نشست و بدون اینکه به صورتم نگاه کند، گفت:
«زخم عمیقی نیست، بدون بی حسی بخیه اش می کنم»
سرم را تکان دادم ولی او هنوز به صورتم نگاه نمی کرد که بفهمد،
برگشت و چیزی از روی میز برداشت و گفت:
«البته یه کم درد داره»
به سنگ های سفید و مرمر کف اتاق خیره بودم و گفتم :
«می دونم»
گفت: «پس قبلاً هم بخیه زدی»
گفتم: «آره»
گفت: «اونم بدون بی حسی بود؟»
گفتم:«آره، بی حس نبودم»
گفت:« الان خوب شده؟»
گفتم: «نه، هنوز جاش درد می کنه»
گفت: «کجا هست؟»
گفتم:« نمی دونم، خیلی وقته ازش بی خبرم»

نگاهی به صورتم کرد و دیگر حرف نزد ... !

برای لیلا، دختر مش‌مظفر خواستگار پیدا شده بود، لیلا قبول نمی‌کرد اما همه می‌دونستن که همون خواستگار قبلیِ که مش مظفر ردش کرده بود. نه که لیلا نخواد قبول کنه این همون خواستگارشه، بیچاره خبر نداشت که همونه، آخه مش مظفر قبل از اینکه کسی بفهمه ردش کرده بود، می‌گفت: «جهاز و اسباب زندگی لیلا کامل نشده، دختر که اسباب امور نداشته باشه سرش جلو مردش پایینه...» اینبار هم بدون اینکه کسی بفهمه با همون بهونه جهیزیه ردش کرده بود، لیلا به روی خودش نمی‌آورد اما ته دلش دوست داشت ازدواج کنه، اون موقع چیزی نگفت، ولی سال بعد که همون پسر دوباره اومد خواستگاری لیلا و کربلایی مظفر با همون دلیل قبلی ردش کرد، دیگه لیلا تحمل نکرد و پیش عمه رخساره گله کرد، اما باز به جایی نرسید.
اینبار یه سال نشد که همون پسر دوباره اومد خواستگاری لیلا، همه می‌دونستن که حاج مظفر قبول نمی‌کنه، لیلا هم می‌دونست، آخه هنوز جهیزیه نداشت، به روی خودش نیاورد، می‌گفت لابد چیزهای مهم‌تر از جهیزیه منم هست، بابا بهتر می‌دونه ... !

مسعود ملایی