چون رود آمدیم به هر پستی یی فرود
چون آبشار، جز دره راهی نداشتیم

می خواستیم مَرد بمانیم همچو کوه
پنداشتیم و پشت و پناهی نداشتیم

کوه است کوه و نیست پناهیش غیر خویش
ما نیز غیر باد پناهی نداشتیم

ما را بهانه دیدن آیینه خانه بود
محض رضای آینه، آهی نداشتیم

همدل شدیم تا دل مان داوری کند
دل ها ز سنگ بود... الهی نداشتیم

کاری به جز دعا که نیامُختِ مان پدر
جز لشکر امید، سپاهی نداشتیم

خانه ای کوچک شلوغ از دوستی ها گرم گرم...
گر چه نان کم بود کم هم بهرمان بســـیار بود...

این زمــــــان را ننگر ای فرزند من آن روزها...
خم به ابروی کسی دادن بسی دشوار بود...

مثل حالاها نبود اصلا محبت زور داشت...
ظلم از صد فرسخی شهرمان فرّار بود...

هر کسی با دلبرش دستی به یاری می فشرد...
روزگاری یار بود و یار بود و یار بود...

شعر و شاعر حرمتی بالاتر از نان داشت لیک...
مسـت هم وقت غزل خوانی ما هوشیار بود...

حرف آخر این همه اِطناب را بر من ببخش...
چند بیتی را سرودم چون قلم بیــــکار بود...

رضا آسترکی

کران تا کران از ازل تا ابد
ببین پهنة درد و تنهایی ام

منه بر لب انگشت یعنی خموش
که دیوانة عشق و رسوایی ام

سلـام

سلام سلام

داروی دل نمی کنم،کانکه مریض عشق شد
هیچ دوا نیاورد،باز به استقامتش

هرکه فدا نمی کند،دنیی و دین و مال و سر
گو غم نیکوان مخور،تا نخوری ندامتش

درعجب جانا نماندی چشمه چون مرداب شد
باز هم حیرت مکن گر جویبار آید پدید

غیر ِصید ِعشق گشتن عاشقان راچاره نیست
خوش که این ناچارگی پیش از شکار آید پدید