لبخند که میزنی

من

عین هالو ها

زل میزنم به دست هات

به ساعت مچی طلایی ات

به آستین پیراهنت

تا فرو نروم در زمین ...

دیدۀ بخت به افسانه او شد در خواب
کو نسیمی ز عنایت که کند بیدارم

چون تو را در گذر ای یار نمی‌یارم دید
با که گویم که بگوید سخنی با یارم

دوش می‌گفت که حافظ همه روی است و ریا
بجز از خاک درش با که بود بازارم؟

هوای دوست ندارد دل کبود کسی
سرای محنت یاران ز غصه خالی نیست

جواب داد به باران نگاه خسته ماه
دگر ز دوری تو خاک را ملالی نیست

اگر برای تو از واژگان حذر کردم
مرا ببخش که بی تو مرا مقالی نیست

جهان من همه یک رنگ و یکنواخت شده
دگر برای دل خسته ام روالی نیست

مرا قبول نکردی به عشق یادت هست
قبول، هرچه تو گفتی مرا ملالی نیست

ولی بدان گل من ای همیشه بارانی
که جز خیال تو هرگز مرا خیالی نیست

با منی و تصويرت در صف تداعی ها
اختتام پيش از خواب ، افتتاح بيداری است

در پیشگاه اهل خرد نیست محترم
هر کس که فکر جامعه را محترم نداشت

با آنکه جیب وجام من از مال ومی تهیست
مارا فراغتیست که جمشیدجم نداشت

انصاف و عدل داشت موافق بسی
ولی چون فرخی موافق ثابت قدم نداشت