دیشب به سیل اشک ره خواب میزدم
نقشی بیاد خط تو بر آب میزدم
ابروی یار در نظر و خرقه سوخته
جامی به یاد گوشه ی محراب میزدم
هر مرغ فکر کز سر شاخ سخن بجست
بازش ز طره ی تو به مضراب میزدم
روی نگار در نظرم جلوه می نمود
وز دور بوسه بر رخ مهتاب میزدم
چشمم به روی ساقی و گوشم بقول چنگ
فالی بچشم و گوش درین باب میزدم
نقش خیال روی تو تا وقت صبحدم
بر کارگاه دیده ی بیخواب میزدم
ساقی بصوت این غزلم کاسه میگرفت
میگفتم این سرود و می ناب میزدم
خوش بود وقت حافظ و فال مراد و کام
بر نام عمر و دولت احباب میزدم

هر بار كز تو خواسته ام بر كنم امید
آغوش گرم خویش برویم گشاده ای

دانسته ام كه هر چه كنی جز فریب نیست
اما درین فریب ، فسون ها نهاده ای

در پشت پرده ، هیچ مداری جز این فریب
لیكن هزار جامه بر اندام او كنی

چون از ملال روز و شبت خاطرم گرفت
او را طلب كنی و مرا رام او كنی

روزی نقاب عشق به رخسار او نهی
تا نوری از امید بتابد به خاطرم

روزی غرور شعر و هنر نام او كنی
تا سر بر آفتاب بسایم كه شاعرم

در دام این فریب ، بسی دیر مانده ام
دیگر به عذر تازه نبخشم گناه خویش

ای زندگی ، دریغ كه چون از تو بگسلم
در آخرین فریب تو جویم پناه خویش

نادر نادرپور