نه مردم دلتنگي ديگران دوست ندارند... لايك زدن به معناي همراهي ، يا به معناي گفتن نگران نباش ما همه كنارتيم....

حالمان بد نیست غم کم می خوریم /کم که نه! هر روز کم کم میخوریم
آب می خواهم،‌سرابم می دهند /عشق می ورزم عذابم می دهند
خود نمی دانم کجا رفتم به خواب /از چه بیدارم نکردی آفتاب؟

خنجری بر قلب بیمارم زدند/ بی گناه بودم و دارم زدند
دشنه ای نامرد بر پشتم نشست / از غم نامردمی پشتم شکست
سنگ را بستند و سگ آزاد شد / یک شبه بیداد آمد،‌داد شد

عشق آخر تیشه زد بر ریشه ام /تیشه زد بر ریشه ی اندیشه ام
عشق اگر اینست مرتد می شوم / خوب اگر اینست من بد می شوم

بس کن ای دل نابسامانی بس است /کافرم دیگر مسلمانی بس است
در میان خلق سردرگم شدم / عاقبت آلوده مردم شدم
بعد از این با بی کسی خومی کنم / هرچه در دل داشتم رو می کنم
نیستم از مردم خنجر بدست / بت پرستم بت پرستم بت پرست
بت پرستم،‌ بت پرستی کار ماست/ چشم مستی تحفه ی بازار ماست

درد می بارد چو لب تر می کنم / طالعم شوم است باور می کنم
من که با دریا تلاطم کرده ام/ راه دریا را چرا گم کرده ام؟

قفل غم بر درب سلولم مزن! / من خودم خوش باورم گولم مزن!
من نمی گویم که با من یار باش/ من نمی گویم مرا غم خوار باش
من نمی گویم؛ دگر گفتن بس است /گفتن اما هیچ نشنفتن بس است
روزگارت باد شیرین ! شاد باش/ دست کم یک شب تو هم فرهاد باش

آه ! در شهر شما یاری نبود/ قصه هایم را خریداری نبود!!!
وای! رسم شهرتان بیداد بود/ شهرتان از خون ما آباد بود
از درو دیوارتان خون می چکد/ خون من، فرهاد،‌ مجنون می چکد

خسته ام از قصه های شومتان / خسته از همدردی مسمومتان
اینهمه خنجر، دل کس خون نشد/ این همه لیلی،‌کسی مجنون نشد
آسمان خالی شد از فریادتان / بیستون در حسرت فرهادتان
کوه کندن گر نباشد پیشه ام / بویی از فرهاد دارد تیشه ام
عشق از من دورو پایم لنگ بود / قیمتش بسیار و دستم تنگ بود
گرنرفتم هر دو پایم خسته بود / تیشه گر افتاد دستم بسته بود

هیچ کس دست مرا وا کرد؟ نه! / فکر دست تنگ ما را کرد؟ نه!
هیچ کس از حال ما پرسید؟ نه! / هیچ کس اندوه ما را دید؟ نه!
هیچ کس اشکی برای ما نریخت / هر که با ما بود از ما می گریخت

چند روزی هست حالم دیدنیست / حال من از این و آن پرسیدنیست
گاه بر روی زمین زل می زنم /گاه بر حافظ تفأل می زنم
حافظ دیوانه فالم را گرفت / یک غزل آمد که حالم را گرفت:

« ما زیاران چشم یاری داشتیم / خود غلط بود آنچه می پنداشتیم»

گر عارف حق بینی چشم از همه بر هم زن




چون دل به یکی دادی، آتش به دو عالم زن



هم نکته‌ی وحدت را با شاهد یکتاگو




هم بانگ اناالحق را بر دار معظم زن



هم چشم تماشا را بر روی نکو بگشا




هم دست تمنا را بر گیسوی پر خم زن



هم جلوه‌ی ساقی را در جام بلورین بین




هم باده‌ی بی‌غش را با ساده‌ی بی غم زن



ذکر از رخ رخشانش با موسی عمران گو




حرف از لب جان بخشش با عیسی مریم زن



حال دل خونین را با عاشق صادق گو




رطل می صافی را با صوفی محرم زن



چون ساقی رندانی، می با لب خندان خور




چون مطرب مستانی نی با دل خرم زن



چون آب بقا داری بر خاک سکندر ریز




چون جام به چنگ آری با یاد لب جم زن



چون گرد حرم گشتی با خانه خدا بنشین




چون می به قدح کردی بر چشمه‌ی زمزم زن



در پای قدح بنشین زیبا صنمی بگزین




اسباب ریا برچین، کمتر ز دعا دم زن



گر تکیه دهی وقتی، بر تخت سلیمان ده




ور پنجه زنی روزی، در پنجه رستم زن



گر دردی از او بردی صد خنده به درمان کن




ور زخمی از او خوردی صد طعنه به مرهم زن



یا پای شقاوت را بر تارک شیطان نه




یا کوس سعادت را بر عرش مکرم زن



یا کحل ثوابت را در چشم ملائک کش




یا برق گناهت را بر خرمن آدم زن



یا خازن جنت شو، گلهای بهشتی چین




یا مالک دوزخ شو، درهای جهنم زن



یا بنده‌ی عقبا شو، یا خواجه‌ی دنیا شو




یا ساز عروسی کن، یا حلقه‌ی ماتم زن



زاهد سخن تقوی بسیار مگو با ما




دم درکش از این معنی، یعنی که نفس کم زن



گر دامن پاکت را آلوده به خون خواهد




انگشت قبولت را بر دیده‌ی پر نم زن



گر هم دمی او را پیوسته طمع داری




هم اشک پیاپی ریز هم آه دمادم زن



سلطانی اگر خواهی درویش مجرد شو




نه رشته به گوهر کش نه سکه به درهم زن



چون خاتم کارت را بر دست اجل دادند




نه تاج به تارک نه، نه دست به خاتم زن



تا چند فروغی را مجروح توان دیدن



یا مرهم زخمی کن یا ضربت محکم زن




فروغی بسطامی

روز مرگم، هر که شيون کند از دور و برم دور کنيد
همه را مست و خراب از مي انـگور کنيد

مزد غسال مرا سير شرابش بدهيد
مست مست از همه جا حال خرابش بدهيد

بر مزارم مگذاريد بيايد واعـظ
پير ميخانه بخواند غزلي از حافظ

جاي تلقين به بالاي سرم دف بزنيد
شاهدي رقص کند جمله شما کف بزنيد

روز مرگم وسط سينه من چاک زنيـد
اندرون دل من يک قلمه تاک زنيد

روي قبرم بنويسيد وفادار برفت
آن جگر سوخته خسته از اين دار برفت


وحشی بافقی

به سلامت!

باشه............مث همیشه من تسلیم!!