سلام

بایی حمیده جون .

حمیده تو نسل دخترا رو منقرض نکنی خوبه.. برو بای ...

محمد جواد جدی گفتما

مرا ببخش عزیزم که عاشقت شده ام


مخل ثانیه ها و دقایقت شده ام


گذشته های قشنگت دوباره زنده شده


و در خیال خودم عشق سابقت شده ام


لیاقتیست تو را داشتن _ فرشته من _


دلم خوش است که این بار لایقت شده ام


برای رد شدن از رود تلخ خاطره ها


سوار شو ؛ بگذر تا که قایقت شده ام


و باز قایق دل را به سوی عشق بران


کنون که همدم باد موافقت شده ام


تو یادگار بهاری ؛ درون بوم دلم


تو دشت عاطفه ای و شقایقت شده ام


آهای دختر رویا ، آهای زندگی ام


ببین که آینه ای از علایقت شده ام


برای اینکه مرا حس کنی بصورت اشک


میان چشم تو ؛ همراه هق هقت شده ام


به دل نگیر گناه مرا الهه مهر


مرا ببخش که بد موقع عاشقت شده ام





رضا کیانی

دلم گرفته هوای بهار کرده دلم


هوای گریه ی بی اختیار کرده دلم



رها کن از لب بام آن دو بافه گیسو را



هوای یک شب دنباله دار کرده دلم



بیا بیا که برای سرودن بیتی


هزار واژه ی خونین قطار کرده دلم



به هر تپش که نفس تازه می کند باری


مرا به زیستن امّیدوار کرده دلم



کنون که آخر پیری نمانده دندانی


غزال خوش خط و خالی شکار کرده دلم



بخند ای لب خونین لب ترک خورده


دلم شکسته هوای انار کرده دلم

من از هجوم ابرهــه از فیل خســته ام


عمریسـت در نبود ابابیــل خســته ام



این روزها که کشتن هابیل عادت است


من در میان این همه قابیل خسته ام



از بس که سالهای گذشته مرا شکست


از سالهای مانده به تحویل خسته ام



کی می شود به میل خودم زندگی کنم


باور کنید از این همه تحمیل خسته ام

باز هم قلبی به پایم افتاد

باز هم چشمی به رویم خیره شد

باز هم در گیر و دار یک نبرد

عشق من بر قلب سردی چیره شد



باز هم از چشمه ی لبهای من

تشنه ای سیراب شد. سیراب شد

باز هم در بستر آغوش من

رهروی در خواب شد. در خواب شد



بر دو چشمش دیده می دوزم به ناز

خود نمی دانم چه می جویم در او

عاشقی دیوانه می خواهم که زود

بگذرد از جاه و مال و آبرو



او شراب بوسه می خواهد زمن

من چه گویم قلب پر امید را

او به فکر لذت و غافل که من

طالبم آن لذت جاوید را



من صفای عشق می خواهم از او

تا فدا سازم وجود خویش را

او تنی می خواهد ازمن آتشین

تا بسوزاند در او تشویش را



او به من می گوید ای آغوش گرم

مست نازم کن. که من دیوانه ام

من به او می گویم ای ناآشنا

بگذر از من. من ترا بیگانه ام



آه از این دل. آه از این جام امید

عاقبت بشکست و کس رازش نخواند

چنگ شد در دست هر بیگانه ای

ای دریغا. کس به آوازش نخواند

بعد از آن دیوانگی ها ای دریغ

باورم ناید که عاقل گشته ام

گوئیا او مرده در من کاینچنین

خسته و خاموش و باطل گشته ام

هر دم از آئینه می پرسم ملول

چیستم دیگر. به چشمت چیستم ؟

لیک در آئینه می بینم که. وای

سایه ای هم زانچه بودم نیستم

همچو آن رقاصه ی هندو بناز

پای می کوبم ولی بر گور خویش

وه که با صد حسرت این ویرانه را

روشنی بخشیده ام از نور خویش

ره نمی جویم به سوی شهر روز

بی گمان در قعر گوری خفته ام

گوهری دارم ولی آن را زبیم

در دل مردابها بنهفته ام

می روم اما نمی پرسم زخویش

ره کجا...؟منزل کجا...؟مقصود چیست ؟

بوسه می بخشم ولی خود غافلم

کاین دل دیوانه را معبود کیست

او چو در من مرد. ناگه هر چه بود

در نگاهم حالتی دیگر گرفت

گوئیا شب با دو دست سرد خویش

روح بی تاب مرا در بر گرفت

آه...آری...این منم...اما چه سود

او که در من بود دیگر نیست. نیست

می خروشم زیر لب دیوانه وار

او که در من بود. آخر کیست. کیست