زیبایی که از سایه ارسال کردن علی بابا

پیر ما غسل به خونابِ جگر می فرمود :
که دل آیینه ی عشق است ، صفا می خواهد!

تو و تابیدنِ در کلبه ی درویشی ما؟!
تو خود اینگونه نخواهی ، که خدا می خواهد

بوسه ای زان لب شیرین که دل خسته ی من
پای تا سر همه درد است دوا می خواهد

گوشِ جانم ، سخن مهر تو را می طلبد
باغ شعرم ، نفس گرم تو را می خواهد

همچو گیسوی بلند تو شبی می باید
تا بگویم که دلم از تو چه ها می خواهد

تا گشاید دل تنگم به پیامی بفرست
آنچه گل از نفس باد صبا می خواهد

فریدون مشیری

چقدر شبیه قسمتی از شعر حمید مصدق هست

تو به اندازه ی تنهایی من خوشبختی
من به اندازه ی زیبایی تو غمگینم
چه امید عبثی
من چه دارم كه تو را در خور ؟

درد عشقی کشیده ام که مپرس
زهر هجری چشیده ام که مپرس

اگر نفس هم از این پس به من امان بدهد
و یا ستاره به شب ، نور بی کران بدهد
ولی بدان که محال است بعد رفتن تو
زمانه روی خوشش را به من نشان بدهد
کجای قسمت من این نوشته شد که خدا
هر آنچه خواسته بودم ، به این و آن بدهد
نمی شود که جهان بر خلاف عادت خود
به آنکه بال نداده ست آسمان بدهد ؟!!!
روا نبود ببینی که کورم و دستت
مسیر را به کس دیگری نشان بدهد
هنوز منتظرم مگر به معجزه ای
لبت دوباره به این خاک مرده جان بدهد

فرخ حاجی علی

من یک مهاجرم

از رویایی به رویایی.

گاه از قطب جنوب سر در می آورم

گاه از دریای کارائیب .

گاه سفیدم

گاه , سیاه

با زردها چای می خورم

با سرخ ها چپق می کشم

من در همه جا زندگی می کنم

سرزمین من

به پاهای غازهای وحشی چسبیده است