تنها سکوت مانده و حرفی نمی زنی
حس می کنم که عاشق دنیای بی منی

وقتی دقیق می شوم از هر نگاه تو
اثبات می شود که تو از جنس آهنی

از تنگنای مخمصه هایت گریز نیست
انگار از شکستن من دل نمی کنی

حالاصدای غربت قلبم شنیدنی ست
مانند یک غریبه مرا دور می زنی

باهر نفس من عاشق و عاشق ترم ولی
احساس می کنم که تو هم رنگ دشمنی

از طعم تند شیطنتت گیج می شوم
نفرین به خنده های تو که قاتل منی

تنها بمان تو ای دل و با درد خود بمیر
شیرین هبوط کرده ، تو هی کوه می کنی

شاید نماد عاشقی ِ قرن حاضر است
این سر نوشت بد که تو هم عهد بشکنی

تا آتشِ جانم را ، بنشینی و بنشانی
ای شاهد افلاکی ، در مستی و در پاکی

من چشمِ تو را مانم ، تو اشک مرا مانی
در سینه ی سوزانم ، مستوری و مهجوری

در دیده ی بیدارم ، پیدایی و پنهانی
من زمزمه ی عودم ، تو سلسله جنبانی

از آتشِ سودایت ، دارم من و دارد دل
داغی که نمی بینی ، دردی که نمی دانی

دل با من و جان بی تو ، نَسپاری و بسپارم
کام از تو و تاب از من ، نستانم و بستانی

ای چشمِ رهی سویت ، کو چشمِ رهی جویت ؟
روی از منِ سر گردان ، شاید که نگردانی

رهی معیری

بدرود و درد بر من
من ِ من سوز ،
اینک
که زاده شدم گریان و پا زنان
بی تو
بی من و
ما...

در مرزهای غایب ِ تصویر ،
تقدیر ِ تو ، نه !
ای مسیح ِ زن ، مصلوب نه !
مجسم شو !

در انعکاس ِ بیداری!
تو : رخ داد ِ جسمانی ِ آتش
خواهر ِ حوای ِ معنوی
در التماس شبی سرد
خاموش نه
مجسم شو!