اگر تو نبودی عشق نبود
همین طور
اصراری برایِ زندگی

اگر تو نبودی
زمین یک زیر سیگاریِ گِلی بود
جایی
برای خاموش کردن بی حوصلگی‌ها

اگر تو نبودی
من کاملاً بیکار بودم
هیچ کاری در این دنیا ندارم
جز دوست داشتن تو...!

خیالت ساده تر بود و با ما از تو یکروتر
من اینها هر دو با آئینه ی دل روبرو کردم

فشردم با همه مستی به دل سنگ صبوری را
ز حال گریه ی پنهان حکایت با سبو کردم

فرود آ ای عزیز دل که من از نقش غیر تو
سرای دیده با اشک ندامت شستشو کردم

صفایی بود دیشب با خیالت خلوت ما را
ولی من باز پنهانی ترا هم آرزو کردم

ملول از ناله بلبل مباش ای باغبان رفتم
حلالم کن اگر وقتی گلی در غنچه بو کردم

تو با اغیار پیش چشم من می در سبو کردی
من از بیم شماتت گریه پنهان در گلو کردم

حراج عشق و تاراج جوانی ، وحشت پیری
در این هنگامه من کاری که کردم یاد او کردم

از این پس ( شهریارا ) ما و از مردم رمیدنها
که من پیوند خاطر با غزالی مشک مو کردم

از كتف آشيانه‌اي خود براي تو
بايد كه چند جفت كبوتر بياورم

از هم فرومپاش، براي بناي تو
بايد بلور و چيني و مرمر بياورم

وقتش رسيده اين غزل نيمه سوز را
از كوره‌هاي خودخوري‌ام دربياورم

آن روزها كه زير نفسهاي آفتاب
خواب از سر لبان شب آلود مي‌پريد

وقتي عبور ثانيه‌ها سرد سرد بود
من در تو ضرب مي‌شد و آتش مي‌آفريد

مجذور اشتياق سلامي دوباره بود
جذر بهار و آئينه مي‌شد بلوغ مرگ

مي‌شد براي صورت گل مخرجي نوشت
كسر هميشه ساده نمي‌شد به دست مرگ

در خشكسال دل به توان مي‌رسيد اشك
جمع شب و ستاره جوابش طلوع بود

راهي شدن به سمت صداي رساي عشق
منهاي هر بهانه جوابش شروع بود