می گذارم تا سرم را روی آن دوشی که نیست

گریه خواهم کرد در گرمای آغوشی که نیست



مانده در آیینه چشمی خیره در چشمان من

حرف ها دارم بگویم از تو با گوشی که نیست



می رسد الهام شعر تازه ای از راه با

چشم های مست و خندان غزل نوشی که نیست



نیستی و من به یاد کودکی هامان هنوز

می دوم در تپه ها دنبال خرگوشی که نیست



دست های مهربان کوچکی که باز هم

می تکاند خاک را از روی روپوشی که نیست

...

لحظه ی دلتنگی ام را زنگ خواهم زد ولی

هیچ چیزی بدتر از وقتی تو خاموشی که نیست



علیرضا جعفری

نمی گویم برایت شعر، آن جوری که می خواهی

نمی بینی در این آیینه منظوری که می خواهی



خودم فرهادم اما حیف! شیرین نیستی، تلخی

نمک دارم! ولی این نیست آن شوری که می خواهی



پَری ها سهم ماهیگیر بدبخت اند و شرمنده

نمی اندازدت تقدیر در توری که می خواهی



به هر تاکی رسیدی مست بودی و نفهمیدی

که پشت پیچ و خم ها مانده انگوری که می خواهی



چه مردانی که با یک جذبه ی خود کشته ای اما

نمی بینی سرِ این دار، منصوری که می خواهی



کسی دیگر نمانده، تکیه گاه آخرت هستم

نمی خواهی مرا این بار مجبوری که می خواهی



دوباره کوله بارِ بسته یعنی می روی، باشد

دلم را پس بده آن وقت هر گوری که می خواهی...



مهدی فرجی

دل ِ من در شبِ گیسوی تو عاشق شد و مرد

عشقِ او قصه ی فردای خلایق شد و مرد



از همان لحظه کــه چشمانِ تـو را دید دلم

آخـریــن ثانیه ی عمرِ دقایق شد و مرد



بــر گــلِ روی تـو و موی تو دلباخته بود

دلِ دلباخته بــیــمارِ علایق شــد و مرد



دیـد چـون قصه ی هجرِ تو حقیقت دارد

واله گـردیـد و پذیرای حقایق شد و مرد



عاشق ارجان ندهد لایق معشوقش نیست

(جلوه) جان داد به عشق تو و لایق شد و مرد

راز این داغ نه در سجده‌ی طولانی ماست

بوسه‌ی اوست که چون مهر به پیشانی ماست



شادمانیم که در سنگدلی چون دیوار

باز هم پنجره‌ای در دل سیمانی ماست



موج با تجربه‌ی صخره به دریا برگشت

کمترین فایده‌ی عشق پشیمانی ماست



خانه‌ای بر سر خود ریخته‌ایم اما عشق

همچنان منتظر لحظه‌ی ویرانی ماست



باد پیغام رسان من و او خواهد ماند

گرچه خود بی‌خبر از بوسه‌ی پنهانی ماست



فاضل نظری، آن‌ها

معنی بخشیدن یک دل به یک لبخند چیست؟

من پشیمانم بگو تاوان آن سوگند چیست؟



گاه اگر از دوست پیغامی نیاید بهتر است

داستان‌هایی که مردم از تو می‌گویند چیست؟



خود قضاوت کن اگر درمان دردم عشق توست

این سر آشفته و این قلب ناخرسند چیست؟



چند روز از عمر گل‌های بهاری مانده است

ارزش جان‌کندن گل‌ها در این یک چند چیست؟



از تو هم دل کندم و دیگر نپرسیدم ز خویش

چاره‌ی معشوق اگر عاشق از او دل کند چیست؟



عشق، نفرت، شوق، بیزاری، تمنا یا گریز

حاصل آغوش گرم آتش و اسفند چیست؟



فاضل نظری، آن‌ها

بیزارم از هر آن چه که دارم، از این جهان خسته کننده

دنیای بی‌هیاهوی اطراف، اطرافیان خسته کننده



هستی هر آن چه رو کند این است: خورشید و کوه و خشکی و دریا

یک قطعه خاک پست غم‌انگیز، یک آسمان خسته کننده



حتی تو ای الهه‌ی زیبا! از چهره‌ات چه مانده؟ دریغا!

یک جفت گوی تیره‌ی بی‌روح، جفتی کمان خسته کننده



عشق تو خشک مثل ریاضی، فهم تو سخت مثل معما

چون و چرای ذهن عجیبت، یک امتحان خسته کننده



عمرم نه مثل قصه‌ی عشاق، نه داستان جنگ دلیران

کی می‌رسم به صفحه‌ی آخر، از این رمان خسته کننده؟



با دوربین چشم حقیرم، عکس از کدام صحنه بگیرم؟

طرح زمین رنگ پریده، رنگ زمان خسته کننده



مضحک‌تر آنکه خسته شدن را، ما مردمان به نقد نشستیم

مایی که بار خاطر خلقیم- ما شاعران خسته کننده!

#شب-بخیـــر