از دربدری ای دل ! وقتست که باز آیی
دانی من بی سامان چشمی به دری دارم

ای راهبر دل ها ! دست من و دامانت
من یک دل آواره ، در رهگذری دارم

در عالم هشیاری او را نتوان دیدن
تا بی خبر از خویشم ، از او خبری دارم

من اشکم و او دیده ، من آهم و او سینه
در پرده نمی مانم تا پرده دری دارم

او چون گل نوروزی ، من ابر بهارانم
شاداب بود این گل ، تا چشم تری دارم

تا خرمن صد جان را یکبار بسوزانم
در سینه ی خود ، سوزی در دل شرری دارم

بی روی دل افروزت شب صبح نمی گردد
هر شب که تو باز آیی آن شب سحری دارم

در دام تو بگریزم ، تا پای گریزم هست
بر گرد سرت گردم ، تا بال و پری دارم

ابوالحسن ورزی