نه همین غنچه لعلت گل خندانم کرد
شورعشقت به نوا مرغ خوش الحانم کرد
.
.
.
.
.
حداقل دیدگاهتو باز بزار که ملت بتونن جواب بدن

گیلاس های چشمت
عجیب
وسوسه انگیزند
...
دریغ از مژگانت
یک باغ و دوصد باغبان!

لرزش از تلنگر نیست که میلرزد بلکه دامن عشق است بی امان میلرزد

مرا در سینه پنهان کن
رهم ده در دل پر مهر و احساست
مرا مگذار تنها ای دلیل راه امیدم
بهشتم ، آسمانم ، شعر جاویدم
مرا بگذار تا زنجیری زندان غم باشم
برایت قصه ها خوانم
به پایت شعر ها ریزم
مرا بگذار تا مستانه در پای تو آویزم
مرا در دیده پنهان کن
که شب ها تا سحر رؤیای آن چشم سیه گردم
مرا مگذار تا دور از تو ای هستی تبه گردم
ز پایم بند دل مگشا
مرا بگذار تا کاخی برایت از وفا سازم
ترا از آرزوهایت جدا سازم
ترا با کعبه ی دل آشنا سازم
بیا با من ، بیا تا در میان موج دریا ها
میان گرد باد سخت صحراها
کنار برکه های غرق نیلوفر
تهی از یاد فردا ها
ز جام چشم های تو می ناب نگه نوشم
منم آن مرغک وحشی
قفس مگشا ،
ز پایم بند دل را بر مدار ای آشنای من
مرا بگذار تا عمری اسیر آرزو باشم ، سراپا گفتگو باشم
شهِ من ، شهرزاد قصه گو باشم
مران از سینه یادم را
مرا از کف مده آسان
منه امید جاویدم
به لوح عشق من پایان

هما میر افشار