من آن پرورده ی دردم که در گهواره ی هستی
به خون خوردن ز پستانِ غم ایام ، خو دارم

من آن داغ جوانی دیده ام ، دیگر چه می پرسی
ز شیون ها که شب ها بر مزار آرزو دارم ؟

میان گریه می خندم ، میان خنده می گریم
خدا را با خیال خویش اینسان گفتگو دارم

چه آفت زد به بستان امیدم کز سر حسرت
به عمری آرزوی یک گل خوش رنگ و بو دارم

من آن مرغ پریشانم که در کنج قفس از دل
هزاران ناله ی شبگیر دور از های و هو دارم

گر از سنگ جفا بال و پرم بشکست غم نبود
که با بشکسته بالی باز پای جست و جو دارم

علیرضای تبریزی

خونه ي سرد و سوت وكور..........