حالا من همین یه هفته رو نبودمااااا

اصـلا بـبـیـنـم تـا بـه حـالا صـخــره بودی؟
از زیـــر امــــواج آســـمـان را تـــار دیدی؟

نـام کـسی را در قـنـوتت گـــریـه کـردی؟
از «آتـنــا» گـفـتن «عــذابَ النـّار» دیدی؟

در پـشـت دیـوار ِحیاطـی شعـر خوانـدی؟
دل کـنـدن از یــک خــانه را دشـوار دیدی؟

آیا تو هم با چشم ِ بـاز و خیس ِ از اشک
خواب کسی را روز و شب بـیـدار دیدی؟

رفتی مطب بی نسخه برگردی به خانه؟
بیـمـار بـودی مثل ِمن ؟ ، بیمار دیــدی؟

حقــــا که بـا مـن فــرق داری ــ لا اقـل تـو
او را که می خواهی خودت یک بـار دیدی ...

"کاظم بهمنی"

مطلبی جز غم و اندوه ندیدم در آن
بارها خوانده ام این دفتر دانایی را
روزگارم به سر خوان غم آورد و نگفت
غم هجر تو خورم یا غم رسوایی را ؟
خاطرم خسته از آنست که آن زلف سیاه
کرده بر دوش تو بار این همه زیبایی را
همه جا جلوه گه حسن پری رویان است
من به پای که نهم این سر سودایی را ؟
بی خبر بودم ازین نکته که دارد در پی
باده پیمایی من بادیه پیمایی را
آفرین خواند ( جلی ) بر قلم صنع که ساخت
زاب و رنگی عجب این نقش تماشایی را

ابوتراب جلٔی

داستان دلبران آغاز کرد
آرزویی در دل شیدا نهاد
رمزی از اسرار باده کشف کرد
راز مستان جمله بر صحرا نهاد
قصه ی خوبان به نوعی باز گفت
کآتشی در پیر و در برنا نهاد

از خمستان جرعه ای بر خاک ریخت
جنبشی در آدم و حوا نهاد
عقل مجنون در کف لیلی سپرد
جان وامق در لب عذرا نهاد
دم به دم در هر لباسی رخ نمود
لحظه لحظه جای دیگر پا نهاد
چون نبود او را معین خانه ای
هرکجا دید، رخت آنجا نهاد

بر مثال خویشتن حرفی نوشت
نام آن حرف آدم و حوا نهاد