عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت همه کس طالب یارند چه هشیار و چه مست ... همه جا خانه عشق است چه مسجد چه کنشت سر تسلیم من و خشت در میکده‌ها مدعی گر نکند فهم سخن گو سر و خشت ناامیدم مکن از سابقه لطف ازل تو پس پرده چه دانی که که خوب است و که زشت نه من از پرده تقوا به درافتادم و بس پدرم نیز بهشت ابد از دست بهشت حافظا روز اجل گر به کف آری جامی یک سر از کوی خرابات برندت به بهشت

گفتا مباش اندر جهان تا روی من بینی عیان
خواهی چنین، گم شو چنان، در نفی خود دان کار من

گفتم منم در دام تو چون گم شوم بی‌جام تو
بفروش یک جامم به جان وانگه ببین بازار من

سه نفر در تقسیم هفده شتر با هم نزاع میکردند،
اولی مدعی بود صاحب نصف شترهاست، دومی مدعی یک سوم آنها بود و سومی مدعی یک نهم. به هر ترتیب که خواستند شترها را قسمت کنند به طوری که به هر کدام قسمت صحیحی برسد، نتوانستند. خصومتشان را به نزد شیخ بردند.
شیخ شتر خود را به شترهای آنها اضافه کرد و در نتیجه تعداد شترها هجده شد.
شیخ ابتدا خمس شترها را که 3.6 عدد میشد، به عنوان مال شیخ برداشت.
دو شتر را به عنوان حق الزحمه خودش، سه شتر را به عنوان مالیات، و یک شتر را هم به عنوان حق الزحمه منشیش ورداشت.
درصدهایی از شترها هم به عنوان عوارض شهرداری شیخ آباد، مالیات بر درآمد، مالیات توسعه فاضلاب و غیره تعلق گرفت.
در نهایت تنها یک شتر باقی ماند که آن هم شتر خودِ شیخ بود که دوباره به آغوش شیخ برگشت

در زمان یزدگرد عرب ها به ایران
حمله کردند و ایران را فتح کردند، مردم ایران دارای دین زرتشت بودند. اعراب افرادی را که مسلمان نمی شدند، مردها و سرپرست خانواده را در آتش می سوزاندند تا دیگران یاغی گری نکنند، و زنان
آنها را به کنیزی و بچه ها را برای نوکری و کلفتی می بردند. این بچه ها بزرگ مي شدند و در خانه اعراب کار می کردند و خود اعراب هم بچه هائی هم سن آنها داشته اند، وقتی از صاحب خانه می پرسیدند که این بچه تو است (کلفت و
نوکرها)، می گفته: نه، این پدر سوخته است. یعنی بچه ما نیست، نوکر و
کلفتی است که پدرش در جریان فتح ايران سوزانده شده است.