شب شد خیال آمدنت را به من بده



حسِ عزیز در زدنــــــت را به من بده!







امشب شبیه عشق رها شو درون من




روح شـــــــگرف بی بدنت را به من بده




اینجا میان موزه ی شب خاک می خورم



یک شب هوای پــــــر زدنت را به من بده!




حرفی نمانده است ولی محض یک حضور...



فریــــــادهای بی دهنت را بــــه من بــــــده





مردن مرا نشانه ی تلخیست، بعد از این...



نـــام قشنــــگ زیستن ات را به من بده





ای مثـــل صبـــــح آمده از لمس آفتــــاب




من سردم است ، پیرهنت را به من بده!

مرا جان بر لب آید گر پریشان خاطرت بینم
ز حال من نمی پرسی کنون با این پریشانی

به درمان دلم یکدم نمی کوشی ، نمی کوشی
ز چشمم اشتیاق دل ، نمی خوانی ، نمی خوانی

بسی سنجیده ام ، دل بر گرفتن از تو نتوانم
چنان کز من سر مویی دریغ از جور نتوانی !

در این دریا من آن روزی که این کشتی رها کردم
چه روشن دیدم این شب های وحشت زای توفانی

کنون گر می توانی چاره ی بیچارگان فرما
چو کار از دست بیرون شد ، چه سود آنگه پشیمانی ؟

مرا کنج قفس می زیبد و رنج گرفتاری
به مرغان گلستان باد سیر باغ ، ارزانی

محمد حبیب اللهی