پَر نیست اگر بر تنِ انسانِ شکیبا
رویایِ رهایی وُ ز پرواز چه پروا!

تا گِردِ هم آییم وُ در آیینه شناسا
امیدِ رهایی دَمَد از جمعِ من وُ ما

تا کِی بُوَد آواره دلِ من ز تو همراز!
من گرمیِ دست تو بجویم همه آواز

در کوچه وُ میدانِ جهان نیست چو فانوس
ای کاش شکافد شبِ ما نعرۀ ناقوس

خورشیدِ سخن گشته درین شهر چو محبوس
خاکسترِ خورشید بُوَد بسترِ ققنوس

ذِلّت نپذیرد دلِ دریای خروشان
خیزابه ز خیزابه بلند آید وُ رخشان

از صبر به عصیان رسد انسانِ گرفتار
تومارِ ستم بر دَرَد وُ نامِ سیه کار

از دفترِ هستی بزایید به یکبار
نام وُ نسبِ سلسله دارانِ سبکسار

انسانِ به جان آمده شد شعلۀ فریاد
از بند برون آمد وُ شد زادۀ آزاد






2013-01-02

هزاران بار منعش کردم از عشق
مگر برگشت از راه خطا دل؟
به چشمانت مرا دل مبتلا کرد
فلاکت دل،مصیبت دل،بلا دل

از این دل داد من بستان خدایا
ز دستش تا به کی گویم خدا دل؟
درون سینه آهی هم ندارد
ستمکش دل،پریشان دل،گدا دل

به تاری گردنش را بسته زلفت
فقیر و عاجز و بی دست و پا دل
بشد خاک و ز کویت برنخیزد
زهی ثابت قدم دل،با وفا دل

...ابوالقاسم لاهوتی...

سلام

یادت باشه کادو ندادی علی بابا

حرکتت خیلی مغرضانه بودا

یعنی "بازم" باید ببخشمت؟