شوقی که جاودانه مرا می سوخت
دیگر نمی گداخت نگاهش را

وان قطره های اشک شبانگاهی
از دل نمی زدود گناهش را

چشمی که با نگاه سخن می گفت
افسانه های روز جدایی داشت

چون غنچه ی کبود سحرگاهی
از خواب ناز ، دیده گشایی داشت

در چشم او که آینه ی دل بود
دیدم که عشق گمشده پیدا نیست

دیدم که در نگاه گنهکارش
روز و شبان رفته ، هویدا نیست

دیدم که با نگاه ، مرا می راند
بی آنکه با امید فراخواند

دیدم که با سکوت سخن می گفت
بی آنکه با نگاه سخن راند

... نادر نادر پور ...

نیامد دامن وصلت به دستم هر چه کوشیدم
ز کویت عاقبت با دامنی خون جگر رفتم

حریفان هر یک آوردند از سودای خود سودی
زیان آورده من بودم که دنبال هنر رفتم

ندانستم که تو کی آمدی ای دوست کی رفتی
به من تا مژده آوردند من از خود به در رفتم

مرا آزردی و گفتم که خواهم رفت از کویت
بلی رفتم ولی هر جا که رفتم دربدر رفتم

به پایت ریختم اشکی و رفتم در گذر از من
ازین ره بر نمی گردم که چون شمع سحر رفتم

تو رشک آفتابی کی به دست سایه می ایی
دریغا آخر از کوی تو با غم همسفر رفتم