واقعه‌اي بايدت تا بتواني شنيد
حوصله‌اي بايدت تا بتواني چشيد

تا بنبيني جمال عشق نگيرد کمال
تا شنوي حسب حال راست ببايد شنيد

کار کن ار عاشقي بار کش ار مفلسي
زانکه بدين سرسري يار نگردد پديد

سوخته شو تا مگر در تو فتد آتشي
کاتش او چون بجست سوخته را بر گزيد

درد نگر رنج بين کانچه همي جسته‌ام
راست که بنمود روي عمر به پايان رسيد

راست که سلطان عشق خيمه برون زد ز جان
يار در اندر شکست عقل دم اندر کشيد

هر تر و خشکم که بود پاک به يکدم بسوخت
پرده ز رخ برگرفت پردۀ ما بر دريد

اي دل غافل مخسب خيز که معشوق ما
در بر آن عاشقان پيش ز ما آرميد

تا دل عطار گشت بلبل بستان درد
هر دمش از عشق يار تازه گلي بشکفيد

لبت " نَه " گوید و , پیداست می‌گوید دلت " آری " !
که این سان دشمنی، یعنی که خیلی دوستم داری !

دلت می‌آید آیا از زبانی این همه شیرین
تو تنها حرف تلخی را همیشه بر زبان آری ؟!

نمی‌رنجم اگر باور نداری عشق نابم را
که عاشق، از عیار افتاده در این عصرِ عیّاری

چه می‌پرسی ضمیر شعرهایم کیست آ"نِ " من ؟!
مبادا لحظه‌ای حتی مرا این گونه پنداری!!!

ترا چون آرزوهایم همیشه دوست خواهم داشت
به شرطی که مرا در آرزوی خویش نگذاری

چه زیبا می‌شود دنیا برای من اگر روزی,
تو از آنی که هستی، ای معما ! پرده برداری

چه فرقی می‌کند فریاد یا پژواک جان من
چه من خود را بیازارم چه تو خود را بیازاری

صدایی از صدای عشق خوش تر نیست ,حافظ گفت !
اگر چه بر صدایش زخم ها زد تیغ تاتاری !

سلااااااااااااااااااااام بابا علی دلم برات تنگ شده بود

تا حالا شده به خوشکلی خودتون بنازیدُ از موضع بالا برخورد کنید؟ینی یه چی تو مایه هایِ همون گند دماغ خودمون ((:

این برا شومااااااااااااااا



ای شاالله 1000 سال زنده باشی
پس حرفی از مرگ تعطیل