خفته خبر ندارد سر بر کنار جانان
کاین شب دراز باشد بر چشم پاسبانان

بر عقل من بخندی گر در غمش بگریم
کاین کارهای مشکل افتد به کاردانان

دل داده را ملامت گفتن چه سود دارد؟
می‌باید این نصیحت کردن به دلستانان

دامن ز پای برگیر ای خوب روی خوش رو
تا دامنت نگیرد دست خدای خوانان

من ترک مهر اینان در خود نمی‌شناسم
بگذار تا بیاید بر من جفای آنان

روشن روان عاشق از تیره شب ننالد
داند که روز گردد روزی شب شبانان

باور مکن که من دست از دامنت بدارم
شمشیر نگسلاند پیوند مهربانان

چشم از تو برنگیرم ور می‌کشد رقیبم
مشتاق گل بسازد با خوی باغبانان

من اختیار خود را تسلیم عشق کردم
همچون زمام اشتر بر دست ساربانان

شکر فروش مصری حال مگس چه داند!
این دست شوق بر سر وان آستین فشانان

شاید که آستینت بر سر زنند «سعدی»
تا چون مگس نگردی گرد شکر دهانان

سعدی

دلخوش گرمای کسی نیستم
آمده ام تا تو بسوزانی ام

آمده ام با عطش سال ها
تا تو کمی عشق بنوشانی ام

ماهی برگشته ز دریا شدم
تا که بگیری و بمیرانی ام

خوب ترین حادثه می دانمت
خوب ترین حادثه می دانی ام

حرف بزن ابر مرا باز کن
دیر زمانی است که بارانی ام

حرف بزن حرف بزن سال هاست
تشنه یک صحبت طولانی ام

ها... به کجا می کشی ام خوب من؟
ها ... نکشانی به پشیمانی ام..

نام شاعر رو یافتم خواهم نوشت.

شمالم تا جنوبم عشق,چه خاک و گندمی دارم

صدام یاری کن باید , بگم چه مردمی دارم

بگم این حق هیچکس نیست که با ثروت فقیر باشه

کسی که فرش می بافه نباید رو حصیر باشه

اگر چه سختی از انسان یه کوه درد میسازه

ولی از مردم ما درد داره یک مرد میسازه

شمالم تا جنوبم عشق چه خاک و گندمی دارم

صدام یاری کنه باید بگم چه مردمی دارم

نگام کن بچه های کار چه جور تو آب و آتیشن

تو این روزهای سخت کمک خرج پدر میشن

من و تو مردمی هستیم که گنج از رنج میسازیم

به این تاریخ خورشیدی به این فرهنگ مینازیم

من و تو مردمی هستیم که آینده تو مشت ماست

که از هفتاد نسل قبل هزار اسطوره پشت ماست

شمالم تا جنوبم عشق چه خاک و گندمی دارم

صدام یاری کن باید بگم چه مردمی دارم

همين عقلي که با سنگ حقيقت خانه مي سازد
زماني از حقيقت هاي ما افسانه مي سازد

سر مغرور من! با ميل دل بايد کنار آمد
که عاقل آن کسي باشد که با ديوانه مي سازد

مرنج از بيش و کم ، چشم از شراب اين و آن بردار
که اين ساقي به قدر تشنگي پيمانه مي سازد

مپرس از من چرا در پيله ي مهر تو محبوسم
که عشق از پيله هاي مرده هم پروانه مي سازد

به من گفت اي بيايان گرد غربت! کيستي ؟ گفتم :
پرستويي که هر جا مي نشيند لانه مي سازد

مگو شرط دوام دوستي دوري ست? باور کن
همين يک اشتباه از آشنا بيگانه مي سازد

فاضل نظري..

هوای قریه بارانیست

کسی از دور می آید

کسی از منظر گلبوته های نور می آید

نگاهش بوی جنگلهای باران خورده را دارد

و وقتی گیسوانش را رها در باد می سازد

دل من سخت می گیرد

هوای قریه بارانی ست

می بینی که ساحلها چه خاموش است ؟

کنار جاده ها دیگر گل لادن نمی روید .

آه برنجستان ما غمگین غمگین است

و دیگر برزگرها شعر لیلی را نمی خوانند

روایتهای شیرین را نمی دانند

هوا در عطر سوسن های وحشی

بوی اردکهای کوهی را نمی ریزد

و در شبهای مهتابی

صدایی جز هیاهوی مترسکها نمی آید

تمام کوچه ها دلتنگ دلتنگند

ستاره جان [مونس شب‌های غمگینم] خداحافظ

دل من سخت غمگین است ...

من امشب گوشه میخانه می مانم *
که داد از ساغر و پیمانه بستانم

به هر جا پا گذارم کینه ها بینم
هزاران چهره در آیینه ها بینم

چه جایی خوشتر از میخانه بگزینم
من اینجا مست و حیرانم
*
من امشب گوشه میخانه می مانم
که داد از ساغر و پیمانه بستانم

در اینجا هر که در دل باوری دارد
در اینجا هر غمی خنیاگری دارد

که در میخانه حتی دشمنت با خود
به جای دشنه دستش ساغری دارد

من امشب گوشه میخانه می مانم
به داد از ساغر و پیمانه بستانم

در اینجا جز به کوی یار راهی نیست
در اینجا جز مهین دلدار شاهی نیست

در اینجا پادشاه عاشقان ساقیست
که او هم گاهگاهی هست گاهی نیست

در اینجا خون مردم خفته در خم نیست
در اینجا چهره آزادگی گم نیست

در اینجا تخت شاهی دوش مردم نیست
به نام عشق می خوانم..........

من امشب گوشه میخانه میمانم..

با مدعی مگویید اسرار عشق و مستی
تا بی‌خبر بمیرد در درد خود پرستی


عاشق شو ار نه روزی کار جهان سر آید
ناخوانده نقش مقصود از کارگاه هستی

دوش آن صنم چه خوش گفت در مجلس مغانم
با کافران چه کارَت گر بت نمی‌پرستی

سلطان من خدا را زلفت شکست ما را
تا کی کند سیاهی چندین درازدستی؟

در گوشه سلامت مستور چون توان بود؟
تا نرگس تو با ما گوید رموز مستی!

آن روز دیده بودم این فتنه‌ها که برخاست
کز سرکشی زمانی با ما نمی‌نشستی

عشقت به دست طوفان خواهد سپرد «حافظ»
چون برق از این کشاکش پنداشتی که جستی