سلام به دست و روی نشستت

این جان عاریت که به حافظ سپردهِ دوست

روزی رُخش ببینم و تسلیم وی کنم ... *

به دل گفتم : لیاقت برآورده شدن خواسته ات را نداری وگرنه از تو حرکت و از خدا برکت و خدا هم برایت برآورده اش میکرد.

دل گفت : مگر آنچه را که تا بحال خدا به تو داده است لیاقتش را داشته ای !

و مگر او تا بحال در بذل نعمت هاش به لیاقت تو نگاه می کرده است ؟!

.... و قسم می خورم که راست می گفت (:

…
دست ، گنجينه مهر و هنر است:
خواه بر پرده ساز ،
خواه در گردن دوست ،
خواه بر چهره نقش ،
خواه بر دنده چرخ ،
خواه بر دسته داس ،
خواه در ياري نابينايی ،
خواه در ساختن فردايی
آنچه آتش به دلم مي زند ، اينك ، هر دم
سرنوشت بشرست ،
داده با تلخی غم های دگر دست به هم
بار اين درد و دريغ است كه ما
تيرهامان به هدف نيك رسيده است ، ولی

چشام می سوزه ):

به تیر غمزه میتازد خیالِ مستِ جادویت
به تاراجِ امانِ دل, چو تُرک تکسوار امشب
به داغ هجرت ای جان لاله سان تنهای تنهایم
به دامان کویر غم نشسته داغدار امشب
به گریه عقدۀ دل می گشایم لیک خاموشم
که چون شمع شب افروزم به چشم اشکبار امشب
بیا کز اشکِ گوهرزا نثارِ مَقدمَت سازم
هزاران گوهر رخشا و در شاهوار امشب
شرابِ لعل میگونت حیات جاودان بخشد
خدا را ساغری ده زان شرابِ خوشگوار امشب
توئی دار و ندارِ من, بیا ای جان به قربانت
که با یادت بریدم از خود و دار و ندار امشب
دمی شد همدمِ یادت دلِ غمگین و ناشادم
فتادم در خزانِ گل به آغوش بهار امشب
بنازم همت والای لُقمانِ سرخسی را
که با یادش سرودم این غزل را یادگار امشب
جمالِ جلوۀ حُسنش چو مهر نور بخش آمد
کزو شد { آشنا } را روزِ روشن آشگار امشب

حسین محمدی { آشنا }

خیلی..............

هوس در بناگوشِ تو دارد دل من
قطرهٔ اشگ از آنست چو دردانه مرا

دولتی یابم اگر در نظر شمع رخت
کُشته و سوخته یابند چو پروانه مرا

درد سر میدهد این واعظ و می پندارد
کالتفاتست بدان بیهده افسانه مرا

چاره آنست که دیوانگیی پیش آرم
تا فراموش کند واعظ فرزانه مرا !

از میِ مِهر تو تا مست شدم همچو عبید
نیست دیگر هوس ساغر و پیمانه مرا !

عبید زاکانی