چقدر نیاز دارم به بودن خدا در این قرار های تکراری...

و من بادي بودم كه در گوشت پيچيدم وقتي نجوا مي كنم .بدنت را سخت دور مي زدم و دورت حصاري ساختم از خودم وقتي تو نمي بيني و با دستهايت پسم نمي زني .شنلي ساختم از بودنهايم وقتي تو هستي، دور شانه هايت پيچيدم و ميان انگشتانت تار زدم ......................

این بار هم ستاره ی تو- آسمان من

پجولان خاطرات خوشت در جهان من


من آنقَدَر درون تو گم می شوم که باز،

دیگر کسی نیافته باشد نشان من



اما همیشه تلخی ابهام و شک و ترس

چون دشنه ای نشسته به پشت گمان من



یعنی به گور می برم این آرزو که، کاش

من تا ابد برای تو باشم، تو آن من؟



اما… تو مال هیچ کسی…نه! نمی شوی!

این حرف را ندیده بگیر از زبان من

هنوز گر چه صدایت غریب و غمگین است
بلند حرف بزن،گوش شهر سنگین است

بلند حرف بزن ماه بی قرینه،ولی
مراقب سخنت باش،شب خبرچین است

مراقب سخنت باش و کم بگو از عشق
شنیده ام که مجازات عشق سنگین است

اگر به نام تو دستی به آسمان برخاست
گمان مبر که دعا می کنند،نفرین است....

به قدر خوردن یک چای تلخ با من باش
که تلخ با تو عزیزم هنوز شیرین است

مرا به خوب شدن وعده می دهی اما
شنیده ام همه ی وعده ها دروغین است..

منزوی

منزوی

... و شما لابد می‌دانید چه غوغایی می‌شود در دل ِ ذره. مثال ِ ذوق ِ بوم ِ سفیدی برای طرحدارشدن، برگه‌ای برای سیاه‌شدن، کتابی برای ِ نوشته‌شدن. آدمی برای هست‌شدن........................