با آنكه كفش های تو دلتنگ رفتن اند
پابند اين اتاق سه در چار می شوی

از پنجره به هيچ كجا خيره مانده ای
كم كم كنار پنجره ديوار می شوی

اينقدر در صداقت آيينه شك نكن
آيينه تار نيست ، خودت تار می شوی

كم كم لباس ها به تنت تنگ می شوند
كم كم چقدر ساده گرفتار ميشوی

در خواب های تو در تو گير كرده ای
يك روز رأس ساعت از خواب می پری ...

سعید حیدری

زرگ نباشد. یکی که خاکستری باشد مثل خودم. اشتباه کند. مستأصل شود و خوشحال شود بیخودی. بزند به سرش گاهی. یکی که ماورای شخصیت بودنش متعجبم کند؛ که کلاهم را بردارم برایش و تعظیم کنم به خاطر شگفتی‌های روزمرگی‌اش. دلم می‌خواهد فقط ناظرانه نگاهش کنم. دلم نمی‌خواهد برایش بنویسم که زندگی‌اش این طوریست. که قرارست آینده‌اش سه چهار کلمه جلوتر از من باشند. دلم می‌خواهد برود جلو و من در ردپاهایش نشسته‌باشم به تماشا.....

خدایا ما را ببخش اگر گاهی فراموش میکنیم بنی آدمیم ...

خدایا ما را ببخش و از دردِ بی دردی نجات ده ...









«ربنا آتنا فی الدنیا حسنة و فی الآخرة حسنة وقنا عذاب النار»

ین قرارداد
تا ابد میان ما
برقرار باد:
چشم های من به جای دست های تو!
من به دست تو
آب می دهم
تو به چشم من
آبرو بده
من به چشمهای ب قرار تو
قول می دهم:
ریشه های ما به آب
شاخه های ما به آفتاب می رسد
ما دوباره سبز می شویم!

قیصر امین پور بزرگوار...

ey jan begardam nejabato saborye en asbo,,,,,,,