در نهاد هر کسی صد خوک هست
خوک باید سوخت یا زنّار بست
تو چنان ظن می بری ای هیچ کس
کاین خطر آن پیر را افتاد و بس
تو ز خوک خویش اگر آگه نه ای
سخت معذوری که مرد ره نه ای
گر قدم در ره نهی چون مرد کار
هم بت و هم خوک بینی صد هزار
خوک کُش، بت سوز، در صحرای عشق
ورنه همچون شیخ شو رسوای عشق

وحسرت یعنی : رو به رویم نشسته ای
و باز خیســـــی چشمـــانم را
آن دستمال خشک بی احساس پاک کند . . . !

حسرت یعنی شانه هایت دوش به دوشم باشد
اما نتوانم از دلتنگی به آن پناه ببرم . . . !

حسرت یعنی * تـــو *
که در عین بودنت
داشتنت را آرزو می کنم ... !

گوشش کردم.لایک

//بایک قرار توی خیابان شروع شد

// دلشوره داشتیم ولی ماجرای ما
با بوسه ای نجیب و شتابان شروع شد

//یک سو من و صدای تو یک سو تو و غزل
پیچیده بود قصه و اسان شروع شد

//اغوش گرم جیب تو بود و دو دست سرد
چتری نداشتیم که باران شروع شد

//در عمق چشم های تو افسوس بود و درد
سرما به مغز استتخوانم نفوذ کرد
انگار من نبود م وتنها دلم نشست
شب را غزل شنید و کنار تو روز کرد

//دیدار ما نه خاص نه تاز نه منحصر
تکرار یک سناریوی روزمره بود
درگیر حس مبهم چشم تو شد دلم
این شد که طبع گیچ من این شعر را سرود

//قبل از تو حال و روز من اینقدر بد نبود
طبع من عاشقانه سرودن بلد نبود

با یک نگاه در سرم افتاد عاشقی
حالم بد است خانه ات اباد عاشقی

//حالم بدست مانده انگار زیر تیغ
این بود ماجرای من و عاشقی رفیق

// یک روز عصر ساعت شش که هوا گرفت
این قدر ساده عشق سراغ مرا گرفت



نرگس کاظمی زاده , اذر ماه 1390

ما هر دو محتاطانه

خودمان را پشت غیر مستقیم ترین فریاد ها

پنهان کرده ایم

و کلاغ های پاییز امسال

کلاغ نیستند که !

فریاد های غیر مستقیمی اند که

دارند جور ما را می کشند

هم چراغ محفل چادر نشينانم، چو ماه
هم نشان و منزل محمل سوارانم چو شمع

مرهم زخم و گزند خارزارانم چو گل
محرم راز درون رازدارانم چو شمع

گوهر اشكم به دامن، چون عروس بى جهيز
با فقيران هر شب از گوهر نثارانم چو شمع

آرزوها سوخته، پروانه وارم پيش پا
من به اشك و آهشان از سوگوارانم چو شمع

گرچه مى گويند، بالاى سياهى رنگ نيست
من به زنگار شب از ذره نگارانم چو شمع

بين يک هيچ، و هيچی ديگر؛
و تو با کوشش و پويائی خود
و تو با اوج توانائی خود
ميتواني که درين فاصله ی بين دو هيچ

، هر نهايت را در هـم شكنـي
و در اين فاصله ی بين دو هيچ
آفريننده شوي ، بي نهايت ها را
زندگی فاصله ی کوتاهی ست
لـحظه ها را درياب
زندگی حادثه ی زيبائی ست ... !