مزرعه، ماهِ نو، داس،
یک نفر همین حوالیِ نزدیک
دارد حافظ میخواند.


نیازی به الفبایِ حیرت نیست
تعبیر بعضی کلمات را
به روشنی می فهمیم.


جست و خیزِ ماه در پیاله آب،
خنده های از خدا آمده کودکی
در ایوانِ گلیم و گل سرخ،
بازیِ خیسِ خواب و اشتیاقِ نخست.
ماه، مزرعه، دریا،
یک نفر همین حوالیِ نزدیک
دارد ترانه های مرا میخواند.

**سید علی صالحی**

دیر کرده ای
تلخ و تیره پشت می کنم به آفتاب
نور می وزد
و سایه پرت می شود به جلو
سایه ام
مرا کشان کشان به خانه می
برد
میان راه ، سوت می زند
و گاه گاه پرده ای کنار می رود
میان راه ، سیب های پرت می خرد
حساب می کند
چه قدر مانده نور ؟
چه قدر مانده شوق ؟
و موقعی که لب به خنده باز می کنم
خدای من
چه قدر سایه ذوق می کند

**رویا زرین**
--

آمده‌ام که سر نهم عشق تو را به سر برم

ور تو بگوییم که نی نی شکنم شکر برم



آمده‌ام چو عقل و جان از همه دیده‌ها نهان

تا سوی جان و دیدگان مشعله نظر برم



گر شکند دل مرا جان بدهم به دل شکن

گر ز سرم کله برد من ز میان کمر برم



اوست نشسته در نظر من به کجا نظر کنم

اوست گرفته شهر دل من به کجا سفر برم



آنک ز زخم تیر او کوه شکاف می کند

پیش گشادتیر او وای اگر سپر برم



گفتم آفتاب را گر ببری تو تاب خود

تاب تو را چو تب کند گفت بلی اگر برم



آنک ز تاب روی او نور صفا به دل کشد

و آنک ز جوی حسن او آب سوی جگر برم



در هوس خیال او همچو خیال گشته‌ام

وز سر رشک نام او نام رخ قمر برم



این غزلم جواب آن باده که داشت پیش من

گفت بخور نمی‌خوری پیش کسی دگر برم

از لب دریا چه گویم لب ندارد بحر جان
برفزوده‌ست از مکان و لامکان ای عاشقان

ما مثال موج‌ها اندر قیام و در سجود
تا بدید آید نشان از بی‌نشان ای عاشقان

گر کسی پرسد کیانید ای سراندازان شما
هین بگوییدش که جان جان جان ای عاشقان

گر کسی غواص نبود بحر جان بخشنده است
کو همی‌بخشد گهرها رایگان ای عاشقان

این چنین شد وان چنان شد خلق را در حقه کرد
باز رستیم از چنین و از چنان ای عاشقان

ما رمیت اذ رمیت از شکارستان غیب
می جهاند تیرهای بی‌کمان ای عاشقان

چون ز جست و جوی دل نومید گشتم آمدم
خفته دیدم دل ستان با دلستان ای عاشقان

گفتم ای دل خوش گزیدی دل بخندید و بگفت
گل ستاند گل ستان از گلستان ای عاشقان

زیر پای من گل است و زیر پاهاشان گل است
چون بکوبم پا میان منکران ای عاشقان

خرما آن دم که از مستی جانان جان ما
می نداند آسمان از ریسمان ای عاشقان

طرفه دریایی معلق آمد این دریای عشق
نی به زیر و نی به بالا نی میان ای عاشقان

تا بدید آمد شعاع شمس تبریزی ز شرق
جان مطلق شد زمین و آسمان ای عاشقان

مولانا

چون شبنم اوفتاده بُدَم پیش آفتاب
مهرم به جان رسید و به عیوق برشدم

دستم نداد قوّت رفتن به پیش یار
چندی به پای رفتم و چندی به سر شدم

تا رفتنش ببینم و گفتنش بشنوم
از پای تا به سر همه سمع و بصر شدم

من چشم از او چگونه توانم نگاه داشت؟
کاول نظر به دیدن او دیده‌ور شدم!

او را خود التفات نبودش به صید من
من خویشتن اسیر کمند نظر شدم

گویند روی سرخ تو «سعدی» چه زرد کرد؟
اکسیر «عشق» در مِسَم آویخت زر شدم

تا به هر ترانه
می‌کشد زبانه
شور عاشقانه ی من

حال دل
می‌گویم
با زبان بی زبانی

هر لبخندت
با من گوید
دل مده به دست غم
در این عالم

بنشین با عشق
تا گل روید
زین شب خزانی

تا که از نگاه تو نور شادی می‌بارد
دل ز مهربانیت شور و شادی‌ها دارد

با تو خزان من بهاران
با تو شبم ستاره باران
از نور افشانی

چه بخواهی چه نخواهی
دل عاشق
ره تو پوید به هر نشانی

دل و جان سرمست از
شوق نگاه تو
همه جا حیرانم
دیده به راه تو

که بدین روح افزایی
زیبایی
رویایی
چون بهشت جاودانی

چه شود گر بازآیی
چون نفس باد سحر
می رسدم جان دگر
دیده کشد سوی تو پر
همسفرم شو که می‌توانی

پر و بالم را
با دیدارت
کی بگشایی؟

تب و تابم را
با لبخندت
کی بنشانی؟

با یادت
سرمستم
ای نگاه آسمانی

یادم کن
تا هستم
ای امید زندگانی

سلام