من فا طیما

و شایسته این نیست که باران ببارد
و در پیشوازش دل من نباشد!

و شایسته این نیست که در کرت های محبت
دلم را به دامن نریزم، دلم را نپاشم!
چرا خواب باشم؟

ببخشای بر من
اگر بر فراز صنوبر
تقلای روشنگر ریشه ها را ندیدم!

ببخشای بر من
اگر زخم بال کبوتر به کتفم نرویید!

چرا خواب باشم؟
عبور کدامین افق
وسعت انتظار مرا مژده آورد
و هنگامه ی عشق را از دل من خبر داد؟

کجا بودم ای عشق؟
چرا چتر بر سر گرفتم؟
چرا ریشه های عطشناک احساس خود را به باران نگفتم؟
چرا آسمان را ننوشیدم و تشنه ماندم؟

ببخشای ای عشق!
ببخشای بر من
اگر ارغوان را نفهمیده چیدم!
اگر روی لبخند یک بوته آتش کشیدم!
اگر سنگ را دیدم اما،
در آیین احساس و آواز گنجشک
نفس های سبزینه را حس نکردم!

اگر ماشه را دیدم اما
هراس نگاه نفسگیر آهو به چشمم نیامد!

بخشای بر من
که هرگز ندیدم نگاه نسیمی مرا بشکفاند
و شعر شگرف شهابی به اوجم کشاند!
و هرگز نرفتم که خود را به دریا بگویم،
و از باور ریشه ی مهربانی برویم!

کجا بودم ای عشق؟
چرا روشنی را ندیدم؟
چرا روشنی بود و من لال بودم؟
چرا تاول دست یک کودک روستایی دلم را نلرزاند؟
چرا کوچه ی رنج سرشار یک شهر
در شعر من بی طرف ماند؟

چرا در شب یک حضور و حماسه
که مردی به اندازه ی آسمان گسترش یافت،
دل کودکی را ندیدم که از شاخه افتاد؟

و چشم زنی را که در حجله ی هق هقی تلخ،
جوشید و پیوست با خون خورشید!

ببخشای ای عشق،
ببخشای بر من
اگر ریشه در خویش بستم،
و ماندم،
و خود را شکستم،
و هرگز نرفتم
که در فرصتی خط شکن باور زندگی را بفهمم،
و هرگز نرفتم
که یک حجله بر پا کنم،
بر سر کوچه ی زندگانی،
و بر آب خورشید بنشانم عکس دلم را!

تو را دیدم ای عشق،
و دیگر زمین آسمانی ست!

و شایسته این نیست
که در بهت بیهودگی ها بمانم!

تو را دیدم ای عشق
و آموختم از تو آغاز خود را!

نگاه تو کا[!]ت!
من آموختم ریشه ی رویش باغ ها را،
و باران خورشید ها را.

محمد رضا عبدالملکیان

کانون شعر و ادبمون .....رو با این جمله معرفی میکردیم .

ر لباس آبی از من بیشتر دل میبری
آسمان وقتی که می پوشی، کبوترمی شوم
آنقدر ها مرد هستم که بمانم پای تو
می توانم مایه ی ـ گهگاه ـ دلگرمی شوم
میل میل توست اما بی تو، باورکن،که من
در هجوم بادهای سخت پرپر می شوم

مهدی فرجی

هم ریشه های پیر مرا خشک کرده اند
هم شاخه های تازه ترم را شکسته اند

حتی مرا نشان خودم هم نمی دهند
آیینه های دور و برم را شکسته اند
گل های قاصدک خبرم را نمی برند
پای همیشه ی سفرم را شکسته اند
حالا تو نیستی و دهان های هرزه گو
با سنگ ِ حرف ِ مُفت ، سرم را شکسته اند

مهدی فرجی

یقین که عشق و غمش حکم نان انسان است

ولی امان که اگر در گلو بماند نان!


جناب ِعشق عجب باغبان بی رحمیست

دو لاله چیدن از آن باغ و اینهمه تاوان؟!


به قدر قدرت هرکس ستم سزاوار است

مگر که بید چه دارد برابر طوفان؟!


خدا ! بریده ام از عشق و زندگی دیگر

به آیه آیۀ توبه، به جان الرّحمن







از : علی حیات بخش.........

زلفت هزار دل به يکي تار مو ببست
راه هزار چاره‌گر از چار سو ببست

تا عاشقان به بوي نسيمش دهند جان
بگشود نافه‌اي و در آرزو ببست

شيدا از آن شدم که نگارم چو ماه نو
ابرو نمود و جلوه‌گري کرد و رو ببست

ساقي به چند رنگ مِي اندر پياله ريخت
اين نقش‌ها نِگر که چه خوش در کَدو ببست

يارب چه غمزه کرد صراحي که خون خُم
با نعره‌هاي قُلقُلش اندر گلو ببست

مطرب چه پرده ساخت که در پرده سماع
بر اهل وجد و حال در هاي‌و‌هو ببست

حافظ! هر آن که عشق نورزيد و وصل خواست
اِحرام طُوف کعبه‌ي دل بي وضو ببست

از دهانت کار گشته بر من دلتنگ، تنگ
با لب لعل تو دارد این دل افکار، کار

هر چه میخواهی بکن با من تو ای طناز، ناز
گر دهی یک بوسه ام زان لعل شکربار، بار

ساقیا زآن آتشین می ساغری لبریز، ریز
تا به مستی افکنم در رشته ی زنّار، نار

مطربا بزم سماع است و بزن بر چنگ، چنگ
چشم خواب آلودگان را از طرب بیدار، دار

ای صبوحی شعر تو آرد به هر مدهوش، هوش
خاصه مدهوشی که گوید دارم از اشعار، عار

شاطر عباس صبوحی

سر ز حسرت به در میکده‌ها برگردم
چون شناسای تو در صومعه یک پیر نبود

من دیوانه چو زلف تو رها می‌کردم
هیچ لایق ترم از حلقه زنجیر نبود

نازنینتر ز قدت در چمن حسن نرست
خوشتر از نقش تو در عالم تصویر نبود

تا مگر همچو صبا باز به زلف تو رسم
حاصلم دوش بجز ناله شبگیر نبود

آن کشیدم ز تو ای آتش هجران که چو شمع
جز فنای خودم از دست تو تدبیر نبود

آیتی بود ز عذاب اندُه حافظ بی تو
که بر هیچ کسش حاجت تفسیر نبود

روشنان فلكی را اثری در ما نیست
حذر از گردش چشم سیهی باید كرد

شب، چو خورشید جهانتاب نهان از نظر است
طیِ این مرحله با نور مهی باید كرد

خوش همی می روی ای قافله سالار به راه
گذری جانب گم كرده رهی باید كرد !

نه همین صف زده مژگان سیه باید داشت
به صف دلشدگان هم نگهی باید كرد

جانب دوست نگه از نگهی باید داشت
كشور خصم تبه از سپهی باید كرد

گر مجاور نتوان بود به میخانه، ‹‹ نشاط ››
سجده از دور به هر صبحگهی باید كرد


نشاط اصفهانی

هر سرو روان را كه در اين گلشن دهرست
بر رسته بستان و لب جوي تو ديديم

از باد صبا بوي خوشت دوش شنيديم
با باد صبا قافله ی بوي تو ديديم

روي همه خوبان جهان را به تماشا
ديديم ولي آينه ی روي تو ديدیم

در ديده ی شهلاي بتانِ همه عالم
كرديم نظر , نرگس جادوي تو ديديم

تا مهر رخت بر همه ذرات بتابيد
ذرات جهان را به تك و پوي تو ديديم

در ظاهر و باطن به مجاز و به حقيقت
خلق دو جهان را همه رو سوي تو ديديم

هر عاشق ديوانه كه در جمله ی گيتي است
بر پاي دلش سلسله ی موي تو ديديم

سر حلقه ی رندان خرابات مغان را
دل در شكنِ حلقه ی گيسوي تو ديديم

از مغربي احوال مپرسيد كه او را
سودا زده ی طرّه ی هندوي تو ديديم


شمس مغربی