بالای خود در آینـه ی چشم من ببین
تا با خبر ز عالم بالا كنم تو را

مستانه كاش در حرم و دیر بگذری
تا قبله گاه مؤمن و ترسا كنم تو را

خواهم شبی نقاب ز رویت برافكنم
خورشید كعبه، ماه كلیسا كنم تو را

گر افتد آن دو زلف چلیپا به چنگ من
چندین هزار سلسله در پا كنم تو را

طوبی و سدره گر به قیامت به من دهند
یكجا فدای قامت رعنا كنم تو را

زیبا شود به كارگه عشق كار من
هرگه نظر به صورت زیبا كنم تو را

رسوای عالمی شدم از شور عاشقی
ترسم خدا نخواسته رسوا كنم تو را

فروغی بسطامی

هر چه کردم به ره عشق، وفا بود وفا
وانچه دیدم به مکافات، جفا بود جفا

شربت من ز کف یار، الم بود الم
قسمت من ز در دوست، بلا بود بلا

سکه ی عشق زدن محض غلط بود غلط
عاشق ترک شدن عین خطا بود خطا

یار خوبان ستم پیشه، گران بود گران
کار عشاق جگر خسته، دعا بود دعا

همه شب حاصل احباب، فغان بود فغان
همه جا شاهد احوال، خدا بود خدا

اشک ما نسخه ی صد رشته، گهر بود گهر
درد ما مایه ی صد گونه، دوا بود دوا

نفس ما از مدد عشق، قوی بود قوی
سر ما در ره معشوق، فدا بود فدا

دعوی پیر خرابات به حق بود، به حق
عمل شیخ مناجات، ریا بود ریا

هر که جز مهر تو اندوخت، هوس بود هوس
آن که جز عشق تو ورزید، هوا بود هوا

هر ستم کز تو کشیدیم، کرم بود کرم
هر خطا کز تو به ما رفت، عطا بود عطا

زخم کاری ز فراق تو به جان بود، به جان
جان سپاری به وصال تو، به جا بود به جا

در همه عمر «فروغی» به طلب بود، طلب
در همه حال وجودش به رجا بود، رجا

فروغی بسطامی

سلام

یک کلاغ سیاه راه افتاد
طوطی ات از دکان رنگرزی
بوق ماشین تر تو می آمد
راه بندان آدمی عوضی!
در اروپای خسته ات می گشت
توی میدان پرنده ای فلزی
همه ی شهر ما و ما بودیم
خنده ی گاو توی کلّه پزی
توی هر کوچه ای که می رفتیم
وسط بنز صحبت نان بود
توی جیبم کنار پاسپورتم
دردهایی بدون درمان بود
توی سیگار «تیر » من می سوخت
چشم هایی که رنگ «باران » بود
پیش پایم سگی عرق کرده!
توی جیبم دو بُطر «ایران » بود!!

وسط «کافه نادری » بودم
بچّه ای با آکاردئون می خواند!
دختری توی دستشویی رفت
یک تریلی که زیر باران ماند
که سرش را به مشت می کوبید
که مرا توی چشم هات نشاند
گاو در کوچه های من می گشت
یک پرنده رسید تا «فنلاند »
غربت لعنتی گم شده ای
در میان ترانه ها بودم
مثل یک فحش بی پدر مادر
وسط عاشقانه ها بودم!
در زبان بدون معنایت
«خاستگاه نشانه ها » بودم
حسّ یک ناتوانی جنسی
داخل [!] خانه ها بودم

توی ذهنت «حساب » می کردی
«جبر »هایی که انتخابت بود
فلسفه در سرت قدم می زد
بحث برداشت حجابت بود!!
عشق، یک کوچه پشت «آزادی »
درد، میدان «انقلابت » بود
زیر بالش کتاب «مارکس « ،» هگل »
دختری توی تختخوابت بود
پشت پاییزها کلاغی بود
تا که مشکی کند بهارم را
همه ی شهر قرص و دکتر بود
تا بگیرد کسی فشارم را
در تنم گاو خسته ای می خورد
توی هر رستوران ناهارم را
پاره کردند از تو بی پرده
مرزها سیم خاردارم را

آرمان های تکّه پاره شده
توی یک کافه گریه ای خوشحال
زدن بطری ات به تلویزیون
خواب دیدن به چیزهای محال
راه های رهایی انسان!
پشت هر جمله چند استدلال
بحث داغ من و تو توی اتاق
مگسی خورد توی شیشه ی هال!
هر کجای جهان لعنتی ات
بر سر هیچ گفتگویی بود
سگ ولگرد از خودش پا شد
استخوانی میان جویی بود
توی هر کوچه ای که می رفتم
عشق، در حال بازجویی بود
زندگی یک شماره ی ناقص
روی دیوار دستشویی بود

اخ جون ممنون

چند بارد غمِ دنیا به تنِ تنهایی
وای بر من، تنِ تنها و غمِ تنهایی

تیر بارانِ فلک فرصتِ آنم ندهد
که چو تیر از جگرِ خویش بر آرم، وایی


لاله ای را که بر او داغِ دو رنگی پیداست
حیف از ناله ی معصومِ هزار آوایی

آخرم رام نشد چشمِ غزالی وحشی
گرچه اَنگیختم از هر غزلی غوغایی

من همان شاهدِ شیرازم و نتوانی یافت
در همه شهر به شیرینیِ من، شیدایی

تا نه از گریه شدم کور بیا، ورنه چه سود؟
از چراغی که بگیرند به نابینایی!

همه در خاطرم از شاهدِ رویاییِ خویش
بگذرد خاطره، با دلکشیِ رویایی

گاه بر دور نمای اُفُق از گوشه ی اَبر
با طلوعِ مَلَکی جلوه دهد سیمایی

اِنعکاسی ست بر آن گردشِ چشمِ آبی
از جمال و عظمت، چون اُفُقِ دریایی

دست با دوست در آغوش، نه حدِّ من و توست
منم و حسرتِ بوسیدنِ خاکِ پایی

«شهریارا» چه غم از غربتِ دنیایِ تن است
کز برای دل خود ساخته ای دنیایی